Υπάρχει ένα κομμάτι της συναινετικής ερωτικής πρακτικής που μοιραζόμαστε με τη σύντροφό μου το οποίο δυσκολεύομαι να συζητήσω περισσότερο κι από την ίδια την πρακτική: τι γίνεται όταν τελειώνει η συνάντηση και ο τρίτος άνθρωπος είναι ακόμα εκεί.
Μου αρέσει το cuckolding, δηλαδή να συμμετέχω ως παρών σύντροφος όταν εκείνη βρίσκεται ερωτικά με άλλον άντρα. Όσο συμβαίνει αυτό, είμαι άνετα. Η αμηχανία έρχεται μετά. Μόλις τελειώσει η σκηνή, η παρουσία του δίπλα στη σύντροφό μου αρχίζει να με δυσκολεύει, παρόλο που πριν από λίγο συμμετείχα κι εγώ σε όλο αυτό.
Ακόμα και οι συνηθισμένες περιγραφές του ρόλου του δεν μου ταιριάζουν. Το «αγόρι της γυναίκας μου» ή το «φίλοι με προνόμια» μου ακούγεται σαν να περιγράφει μια σύνδεση που δεν θέλω να θεωρήσω δεδομένη. Με ενδιαφέρει η συγκεκριμένη εμπειρία. Αυτές οι ονομασίες, όμως, μοιάζουν να του δίνουν μια θέση στη ζωή μας που συνεχίζεται και έξω από αυτήν.
Αυτό που θα προτιμούσα είναι να έρχεται, να κάνουμε όσα έχουμε συμφωνήσει και μετά να συνεχίζει τη μέρα του. Όταν το λέω έτσι, ακούγεται απλό. Δεν ξέρω όμως αν είναι μια συνεννόηση που όντως λειτουργεί για όλους ή αν υπάρχει κάτι που δεν έχω υπολογίσει.
Το μεγαλύτερο μπέρδεμα για μένα είναι η φροντίδα και η παρηγοριά μετά. Τα συνδέω με ρομαντική οικειότητα. Η σκέψη να καθησυχάζει εκείνος τη σύντροφό μου με ενοχλεί, ενώ το ερωτικό κομμάτι δεν με ενοχλεί. Ίσως φαίνεται παράξενο να βάζω εκεί το όριο, αλλά εκεί νιώθω ότι αλλάζει το είδος της επαφής.
Δεν της έχω μιλήσει ακόμα γι’ αυτό. Προς το παρόν είναι δική μου προτίμηση, όχι κάτι που έχουμε συμφωνήσει μεταξύ μας. Θέλω να το ανοίξω στην κουβέντα και προσπαθώ να βρω λόγια που να εξηγούν τι με δυσκολεύει, χωρίς να μπερδέψω περισσότερο το θέμα.
Θα ήθελα να ακούσω ανθρώπους που το έχουν αντιμετωπίσει. Μπορεί η συμμετοχή του τρίτου να τελειώνει μαζί με τη σκηνή, με τη συμφωνία όλων; Και πώς εξηγώ ότι για μένα η τρυφερότητα μετά μοιάζει με μια διαφορετική μορφή εμπλοκής;
