Θέλω να είμαι με κάποιον που του αρέσει η τριχοφυΐα μου στην ευαίσθητη περιοχή. Ακούγεται απλό, μέχρι να αρχίσουν οι απαντήσεις: «Δεν με πειράζει», «όλοι έχουν τις προτιμήσεις τους», «όπως θέλεις εσύ». Ευχάριστα είναι όλα αυτά. Απλώς δεν απαντούν ακριβώς σε αυτό που ρωτάω.
Εμένα μου αρέσει να αφήνω τις τρίχες μου. Έτσι προτιμώ να περιποιούμαι το σώμα μου, και θα ήθελα να είμαι με κάποιον που το βρίσκει ελκυστικό. Συχνά, όμως, μένω με την αίσθηση ότι ο άλλος απλώς το ανέχεται από ευγένεια. Κι έτσι δεν ξέρω αν έχουμε πράγματι την ίδια προτίμηση.
Έχω ακούσει, για παράδειγμα, ότι το ξυρισμένο είναι σαν ιδιαίτερο δώρο γενεθλίων, αλλά φυσικά δεν γίνεται να το περιμένει κανείς συνέχεια. Καταλαβαίνω την πρόθεση να μη με πιέσουν. Μόνο που έτσι το σώμα μου, όπως αρέσει σ’ εμένα, καταλήγει να ακούγεται σαν την απλή καθημερινότητα ανάμεσα στις γιορτές.
Για μένα υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να αποδέχεται κάποιος την επιλογή μου και στο να του αρέσει κιόλας. Η αποδοχή σημαίνει ότι νιώθω ελεύθερα να κάνω αυτό που θέλω. Ο ενθουσιασμός θα σήμαινε ότι αυτό που θέλω εγώ τυχαίνει να αρέσει και στον άνθρωπο που έχω δίπλα μου. Αυτή τη σύμπτωση ψάχνω.
Το πρακτικό ζήτημα είναι πώς τη βρίσκεις μέσα από τις συνηθισμένες γνωριμίες. Δεν θέλω να καταφύγω σε ειδικά φόρουμ ή ιστοσελίδες για φετίχ για να συναντήσω κάποιον με παρόμοια προτίμηση. Θα ήθελα να είναι ένα κομμάτι της αμοιβαίας έλξης, χωρίς να καθορίζει ολόκληρη την αναζήτηση συντρόφου.
Πώς ανοίγω λοιπόν αυτή την κουβέντα και καταλαβαίνω τι αρέσει πραγματικά στον άλλον; Ο κόσμος συχνά προσπαθεί να είναι ευγενικός, ειδικά όταν μιλάει για σώματα, και δεν θέλω να μπερδέψω τον καθησυχασμό με το κοινό γούστο. Πώς ξεκαθαρίζω το τοπίο στις γνωριμίες, αφήνοντας τις τρίχες ήσυχες;
