Τον περισσότερο καιρό που είμαστε μαζί, κάναμε σεξ δυο ή τρεις φορές την εβδομάδα, συνήθως τα Σαββατοκύριακα. Τότε δεν καθόμουν να μετράω. Θέλαμε ο ένας τον άλλον, βρίσκαμε χρόνο και αυτό το κομμάτι της σχέσης μας έβγαινε αβίαστα. Τώρα έχουμε φτάσει περίπου στη μία φορά τον μήνα. Είμαστε και οι δύο είκοσι και είμαστε μαζί εδώ και ενάμιση χρόνο.
Εγώ εξακολουθώ να την επιθυμώ. Μου λείπει όμως να νιώθω ότι με θέλει κι εκείνη, χωρίς να χρειάζεται πρώτα να το συζητήσουμε. Όταν τη ρώτησα τι άλλαξε, μου είπε πως πέρασε ο πρώτος ενθουσιασμός. Ανέφερε και τους καβγάδες μας, που δεν ήταν λίγοι. Πιστεύει ότι επηρέασαν και την ερωτική μας ζωή. Τώρα φαίνεται πως τα πηγαίνουμε καλά, αλλά μάλλον το ότι τα ξαναβρήκαμε δεν σημαίνει ότι επανήλθαν όλα όπως πριν.
Δεν παίρνει πρωτοβουλία όπως παλιά, κι εκεί αρχίζει το μυαλό μου να συμπληρώνει τα κενά με τα χειρότερα σενάρια. Αναρωτιέμαι μήπως υπάρχει κάποιος άλλος, παρόλο που δεν έχω κανένα στοιχείο ότι με απατά. Το ξέρω ότι δεν έχω βάση για να το υποθέτω, αλλά η σκέψη έρχεται.
Μου έχει πει ανοιχτά ότι αυτοϊκανοποιείται τις καθημερινές που είμαστε χώρια. Δεν παίρνει αντισυλληπτικό χάπι και δεν μου έχει αναφέρει κάτι άλλο που να εξηγεί την αλλαγή. Κολλάω λοιπόν στην ίδια απορία: αφού εξακολουθεί να έχει επιθυμία, γιατί είναι τόσο διαφορετικά όταν βρισκόμαστε; Από όσο καταλάβαινα, απολάμβανε το σεξ μας και έφτανε κάθε φορά σε οργασμό. Βέβαια, αυτό δεν μου λέει τι θέλει σήμερα ούτε πόσο την έχουν επηρεάσει ακόμα οι καβγάδες.
Πιο πολύ μου λείπει η οικειότητα. Το ότι μπορούσαμε να έρθουμε κοντά με αυτόν τον τρόπο, αυθόρμητα, χωρίς να προηγηθεί κουβέντα. Τώρα δυσκολεύομαι ακόμα και να βρω τις λέξεις. Το «θέλω να κάνουμε πιο συχνά σεξ» ακούγεται τόσο στεγνό, ενώ αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι μου λείπει αυτό που είχαμε. Πώς να της το εξηγήσω ειλικρινά, χωρίς να νιώσει ότι μου χρωστάει κάτι;
