Στο πρώτο ραντεβού με έναν άντρα πήγαμε σε ένα καλό εστιατόριο. Εγώ είχα περιποιηθεί την εμφάνισή μου. Εκείνος φορούσε φόρμα. Είχαμε ετοιμαστεί και οι δύο για έξοδο, απλώς ο δικός του συνδυασμός κάλυπτε και το ενδεχόμενο λίγης γυμναστικής μετά.
Δεν έβγαλα συμπέρασμα από ένα παντελόνι. Στο δεύτερο ραντεβού πήγαμε σινεμά και εμφανίστηκε πάλι με φόρμα. Εντάξει, πιο χαλαρή έξοδος, θα καθόμασταν στο σκοτάδι, δεν χρειαζόταν να ντυθεί επίσημα. Χθες είχαμε το τρίτο μας ραντεβού. Πάλι φόρμα. Πλέον είχα τρεις εμφανίσεις για δείγμα και καμία ένδειξη ότι θα γνωρίσω ποτέ κάποιο άλλο παντελόνι του.
Απόψε βγήκα με κάποιον άλλον. Εκείνος είναι 51 κι εγώ 39. Μου είχε πει ότι είχε έξι χρόνια να βγει ραντεβού, πράγμα που μου φάνηκε μεγάλο διάστημα, και είχα περιέργεια να τον γνωρίσω. Ήρθε με ένα μπλουζάκι της πυροσβεστικής. Μετά τα προηγούμενα τρία ραντεβού, άρχισα να σκέφτομαι μήπως υπάρχει κάποια γενική συνεννόηση για την οποία δεν με ενημέρωσε κανείς.
Δεν περιμένω σμόκιν. Απλώς προσπαθώ να καταλάβω πώς γίνεται να πηγαίνουμε στο ίδιο ραντεβού με τόσο διαφορετική ιδέα για το πώς ετοιμάζεται κανείς. Ένα καλό εστιατόριο μού φαίνεται αφορμή να φορέσω κάτι προσεγμένο. Και μια πρώτη γνωριμία, έστω αφορμή να σκεφτώ λίγο τι θα βάλω.
Μπορεί για εκείνους αυτά τα ρούχα να είναι απολύτως φυσιολογική επιλογή. Εγώ, όταν το βλέπω συνέχεια, το εκλαμβάνω ως έλλειψη προσπάθειας. Ειδικά όταν έχω αφιερώσει χρόνο για να ετοιμαστώ, δυσκολεύομαι να μη νιώσω αυτή τη διαφορά καθισμένη απέναντί τους.
Τώρα αναρωτιέμαι μήπως αρχίσω να εμφανίζομαι κι εγώ έτσι. Σίγουρα θα γλίτωνα χρόνο. Δεν θα στεκόμουν μπροστά στην ντουλάπα ψάχνοντας τι να φορέσω για κάποιον που ενδεχομένως διάλεξε απλώς την πιο κοντινή φόρμα.
Δεν το έχω αποφασίσει. Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τι θεωρείται προσπάθεια στα ραντεβού αυτές τις μέρες. Μέχρι στιγμής έχω ντυθεί για εστιατόριο, για σινεμά και για το ενδεχόμενο να έχει σκεφτεί κι ο άλλος την περίσταση.
