Στο τρίτο μας ραντεβού, στο ίδιο φαγάδικο δίπλα στο βενζινάδικο, είχα αρχίσει να καταλαβαίνω ότι το φλερτ μας είχε αυστηρά γεωγραφικά όρια. Χημεία είχαμε. Την ίδια απόσταση κάναμε. Μπροστά μας, πάλι οι ίδιοι πλαστικοποιημένοι κατάλογοι.
Εγώ είμαι 30, εκείνη 28, και τα σπίτια μας απέχουν περίπου πενήντα λεπτά. Από την αρχή μού είπε ότι πρέπει να κάνουμε την ίδια διαδρομή για να βρεθούμε. Μου φάνηκε λογικό. Δεν περίμενα να τρέχει εκείνη κάθε φορά κι εγώ να την περιμένω κάπου δίπλα στο σπίτι μου.
Μόνο που ακριβώς στη μέση βρίσκεται αυτό το μικρό, θλιβερό φαγάδικο. Έχουμε φάει εκεί και τις τρεις φορές. Έγινε το στέκι μας αποκλειστικά και μόνο επειδή πέφτει στο σωστό σημείο του χάρτη.
Το πρόβλημα είναι ότι εκείνη μου αρέσει πολύ. Περνάμε ωραία μαζί, υπάρχει έλξη και θέλω να την ξαναδώ. Αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά, δεν θα προσπαθούσα να διαπραγματευτώ πού θα φάμε. Θα είχα τρία απογοητευτικά γεύματα πίσω μου και μια αρκετά εύκολη απόφαση μπροστά μου.
Πρότεινα λοιπόν την επόμενη φορά να οδηγήσω εγώ μέχρι τη γειτονιά της. Δεν της ζητούσα να κάνει περισσότερο κόπο. Προσφερόμουν να τον κάνω εγώ, για να πάμε επιτέλους κάπου αλλού. Θεώρησα ότι είχα βρει μια λύση που τη βόλευε κιόλας.
Εκείνη όμως αρνήθηκε. Δεν θέλει να συνηθίσουμε από την αρχή να κάνει ο ένας περισσότερο κόπο από τον άλλον. Για εκείνη, ακόμα κι αυτή η δική μου προσφορά πήγαινε κόντρα στον κανόνα. Εγώ έψαχνα άλλο μαγαζί για φαγητό. Είχαμε φτάσει να συζητάμε πώς θα μοιράζουμε τις διαδρομές στο μέλλον.
Δοκίμασα και το εναλλάξ: τη μία κοντά της, την άλλη κοντά μου. Έτσι θα μοιραζόταν η οδήγηση και θα μπορούσαμε να διαλέξουμε μαγαζί με κάποιο άλλο κριτήριο. Ούτε αυτό της έκανε. Κατά τη γνώμη της, χάλαγε την αρχική συμφωνία.
Εκεί δυσκολεύομαι. Συμφωνώ να προσπαθούν και οι δύο όταν αρχίζουν να βγαίνουν. Δεν είχα καταλάβει όμως ότι πρέπει να μετριέται η ισότητα σε κάθε διαδρομή ξεχωριστά. Άλλο να απαιτώ να έρχεται πάντα εκείνη κι άλλο να θέλω να πάω εγώ μια φορά, επειδή θέλω να την πάω κάπου όμορφα.
Έχουμε βγει μόλις τρεις φορές. Δεν ξέρω αν κάποια στιγμή θα χαλαρώσει αυτόν τον κανόνα ή αν θα τον συζητάμε κάθε φορά που κανονίζουμε. Μου φαίνεται νωρίς να επιμείνω, αλλά και το να μην πω τίποτα σημαίνει ότι περιμένω να αλλάξει κάτι για το οποίο ήταν ξεκάθαρη.
Προς το παρόν, πάντως, θέλω να την ξαναδώ. Θα ήθελα μόνο να την πάω κάπου χωρίς πλαστικοποιημένους καταλόγους και φορτηγατζήδες που κοιμούνται στο πάρκινγκ. Ούτε το ότι προσφέρθηκα να οδηγήσω περισσότερο ήταν αρκετό για να αλλάξουμε μαγαζί.
