Σε ένα τραπέζι γενεθλίων, κάποιος από την παρέα πρόσεξε ότι εγώ κι η κοπέλα με την οποία βγαίνω είχαμε έρθει λίγο πιο κοντά απ’ ό,τι συνήθως. Άρχισαν τα πειράγματα. Εκείνη γέλασε και είπε: «Μπλιαχ, σαν αδερφός μου είναι». Γέλασαν όλοι. Γέλασα κι εγώ, γιατί εκείνη τη στιγμή αυτό απαιτούσε τις λιγότερες εξηγήσεις.
Είμαι 29, εκείνη 28, και βγαίνουμε περίπου έναν μήνα. Τέσσερα ραντεβού είχαμε προλάβει, οπότε δεν μιλάμε για μεγάλη σχέση. Αλλά μέχρι εκείνο το βράδυ νόμιζα ότι πηγαίναμε καλά. Δεν περίμενα να με παρουσιάσει για σύντροφό της. Ούτε όμως για αδερφό της.
Γνωριζόμαστε εδώ και κάνα δυο χρόνια από την ίδια παρέα. Το καινούργιο ήταν ότι αρχίσαμε να βγαίνουμε. Είχαμε συμφωνήσει να μην το πούμε ακόμα στους φίλους μας, μέχρι να δούμε πού πάει. Δεν είχα αντίρρηση. Είναι ωραίο να έχεις λίγο χρόνο με τον άλλον πριν αρχίσουν όλοι τις ερωτήσεις.
Δεν με πείραξε, λοιπόν, που δεν τους το είπε. Με πείραξε ο τρόπος. Άλλο να μη λες ότι βγαίνεις με κάποιον κι άλλο να ακούγεται η ιδέα τόσο αποκρουστική. Το «μπλιαχ» το είχε ξεκαθαρίσει αυτό πριν καν φτάσουμε στον αδερφό.
Κι εγώ τι να έκανα εκεί; Αν αντιδρούσα μπροστά σε όλους, μάλλον θα πετυχαίναμε ακριβώς αυτό που θέλαμε να αποφύγουμε. Δεν μπορούσα να αρχίσω να διαμαρτύρομαι ότι δεν είμαι αδερφός της χωρίς να αναρωτηθούν γιατί με νοιάζει τόσο.
Αργότερα το ίδιο βράδυ ήρθε και με φίλησε. Ήταν τελείως φυσιολογική μαζί μου, σαν να μην είχε γίνει τίποτα στο τραπέζι που χρειαζόταν εξήγηση. Αυτό με καθησύχασε, αλλά με μπέρδεψε κιόλας. Το φιλί δεν έσβηνε την ατάκα· πάντως δεν ταίριαζε και πολύ με την ιδέα ότι απλώς δεν με θέλει.
Όταν της το ανέφερα, είπε ότι πανικοβλήθηκε και δεν ήξερε τι να πει. Μπορώ να το πιστέψω. Όταν σε πιάνουν απροετοίμαστο, δεν διαλέγεις πάντα τις καλύτερες λέξεις. Δεν έχω λόγο να βγάλω οριστικό συμπέρασμα για τα αισθήματά της από μία άτσαλη απάντηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι χάρηκα κιόλας που την άκουσα.
Δεν ξέρω αν θα το ξαναφέρω στην κουβέντα. Δεν θέλω μια άτσαλη ατάκα να γίνει ολόκληρο θέμα για τη σχέση μας, πριν καν μάθει κανείς ότι υπάρχει κάτι μεταξύ μας. Από την άλλη, το ότι γέλασα μαζί με τους υπόλοιπους δεν σημαίνει ότι ήμουν εντάξει με αυτό που είπε.
Ας κρατήσουμε τα ραντεβού για εμάς, δεν με πειράζει. Απλώς, με αυτή τη δικαιολογία, το φιλί που ακολούθησε θα ήταν κάπως δύσκολο να το εξηγήσουμε στην παρέα.
