Όταν μου αρέσει ένας άντρας, μπορεί να ζηλέψω σχεδόν οποιονδήποτε του μιλάει. Το «σχεδόν» το βάζω από επιείκεια προς τον εαυτό μου, γιατί μια φορά ζήλεψα τη γάτα του.
Ήταν θηλυκή. Προφανώς αυτό μου αρκούσε για να τη θεωρήσω ανταγωνίστρια.
Με πείραζε ο τρόπος που της μιλούσε και η προσοχή που της έδινε. Ήταν τρυφερός μαζί της κι εγώ δεν το άντεχα. Κάπου ανάμεσα στο «μου αρέσει αυτός ο άντρας» και στο «τι μπορεί να γίνει μεταξύ μας», είχα αρχίσει να αξιολογώ τη σχέση του με το κατοικίδιό του.
Η γάτα δεν μου είχε κάνει τίποτα. Η συμμετοχή της στην υπόθεση περιοριζόταν στο ότι ήταν θηλυκή και δεχόταν χάδια και προσοχή από έναν άντρα που μου άρεσε. Εκείνη τη στιγμή, αυτά τα δύο τα έβρισκα αρκετά επιβαρυντικά.
Οπότε τον μπλόκαρα.
Δεν υπάρχει κάποια πιο λογική εξήγηση που θα εμφανιστεί αν συνεχίσω την αφήγηση. Ζήλευα τη γάτα, με ενοχλούσε η στοργή που της έδειχνε και απομακρύνθηκα. Εκείνος είχε κατοικίδιο. Εγώ είχα παράπονο.
Ξέρω πώς ακούγεται. Το ακούω κι εγώ καθώς το λέω. Απλώς το ότι καταλαβαίνω πόσο παράξενο είναι δεν αλλάζει το ότι εκείνη την ώρα όντως έτσι ένιωθα.
Και δεν έμεινα στο μπλοκάρισμα του συγκεκριμένου άντρα. Έβγαλα και κανόνα για το μέλλον: δεν θα μπλέξω ξανά με άντρα που έχει θηλυκή γάτα.
Άλλοι κοιτάζουν αν ταιριάζουν στους χαρακτήρες και στο τι θέλουν από τη ζωή. Εγώ έχω προσθέσει στις προϋποθέσεις και το φύλο της γάτας.
