Από την αρχή της σχέσης μας είχα πει στο αγόρι μου ότι ποτέ δεν ήθελα να συγκατοικήσω με σύντροφο. Μου αρέσει να έχω τον χώρο και τον χρόνο μου. Τρία χρόνια μετά, εξακολουθούμε να μένουμε χωριστά, κι εδώ και περίπου έναν χρόνο αναρωτιέμαι αν το ότι τον αγαπώ αρκεί για να συνεχίσουμε.
Εγώ είμαι τριάντα οκτώ κι εκείνος σαράντα δύο. Για ένα διάστημα πίστευα ότι ίσως κάποτε θα ήθελα να μοιραστούμε ένα σπίτι. Μπορούσα να φανταστώ ότι θα μου γεννιόταν αυτή η επιθυμία, ειδικά ξέροντας πόσο σημαντικό είναι για εκείνον. Αλλά κάθε φορά που σκέφτομαι πώς θα ήταν στην πράξη, καταλήγω στο ίδιο: δεν θέλω να μείνουμε μαζί.
Εκείνος θέλει αυτό το μέλλον, ίσως και γάμο. Θα ήθελε επίσης να βλεπόμαστε περισσότερο ήδη από τώρα. Όμως, ανάμεσα στη δουλειά και στις υπόλοιπες υποχρεώσεις, έχω ελάχιστο ελεύθερο χρόνο και τον περισσότερο τον αφιερώνω στη σχέση μας. Σχεδόν δεν προλαβαίνω να κάνω πράγματα μόνο για μένα.
Είναι πολύ καλός άνθρωπος. Με έχει στηρίξει σε δύσκολες περιόδους και ξέρω ότι θα έκανε τα πάντα για μένα. Συμφωνούμε σε πολλά, γενικά επικοινωνούμε καλά και λύνουμε τα προβλήματά μας. Όλα αυτά μετράνε, κι έτσι πονάει ακόμα περισσότερο να παραδέχομαι ότι εξακολουθώ να νιώθω πως δεν είναι ο άνθρωπός μου.
Υπήρξαν και φορές που ένιωθα ότι προσέχει κάθε μου κίνηση, κι ανησυχούσα μήπως πω ή κάνω κάτι που τον είχε ενοχλήσει παλιότερα. Δεν έχει υπάρξει βίαιος ή χειριστικός. Όταν μου εξηγεί πώς νιώθει, συχνά λόγω ανασφάλειας, συνήθως καταλαβαίνω την πλευρά του, ακόμα κι αν διαφωνώ. Το κάθε περιστατικό ξεχωριστά το έχω αφήσει πίσω μου. Όλα μαζί, όμως, μου έχουν αφήσει την αίσθηση ότι περιορίζομαι.
Διαφέρουμε επίσης στην ενέργεια και στην κοινωνικότητα. Εμένα μου αρέσει περισσότερο να βγαίνω και να βλέπω κόσμο. Αυτό που κάποτε έμοιαζε να μας φέρνει ισορροπία, τώρα ενισχύει την αίσθηση ότι ίσως θέλουμε διαφορετικές ζωές.
Και σε προηγούμενες σχέσεις με απασχολούσε έντονα η ανάγκη μου για ελευθερία, οπότε αμφισβητώ συνέχεια τον εαυτό μου. Είναι κάτι στο οποίο χρειάζεται να συμβιβαστώ ή προσπαθώ να παραδεχτώ αυτό που ξέρω εδώ και καιρό;
Αν χωρίσουμε, θα καταρρακωθεί. Αν μείνω, θα προσπαθώ να είμαι παρούσα στη σχέση ενώ αναρωτιέμαι αν μπορώ να του δώσω αυτό που θέλει. Τον αγαπώ και ταυτόχρονα θέλω συνέχεια να μένω μόνη μου. Αν έχετε βρεθεί σε παρόμοια θέση, πώς αποφασίσατε τι θα κάνετε;
