Με τον άντρα μου είμαστε μαζί σχεδόν είκοσι χρόνια. Έχουμε χωρίσει εδώ και λίγους μήνες, μετά από μια προδοσία του, κι εγώ εξακολουθώ να τον αγαπώ πολύ. Όμως, όσο μου λείπει, τόσο κινδυνεύω να ξεχνάω τους λόγους που μας έφεραν ως εδώ.
Στην αρχή με παρακαλούσε να γυρίσει στο σπίτι. Τώρα έχει αποδεχτεί τον χωρισμό και λέει πως θέλει να ζήσει τη ζωή του. Τον αγαπώ, αλλά δεν θέλω να περιμένω μήπως το μετανιώσει και επιστρέψει. Δεν θέλω να μένω άλλο σε αυτή την αβεβαιότητα, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα αλλάξει γνώμη.
Έχω πίστη και θα συνεχίσω να προσεύχομαι για τον γάμο μου, αφήνοντας την έκβαση στον Θεό. Παράλληλα, χρειάζεται να προχωρήσω τη ζωή μου.
Για όσες έχουν περάσει κάτι παρόμοιο: πώς απομακρυνθήκατε συναισθηματικά από έναν άνθρωπο που αγαπούσατε ακόμη; Πώς σταματήσατε να ελπίζετε ότι θα γυρίσει και βρήκατε γαλήνη; Δεν ψάχνω συμβουλές για να τον ξανακερδίσω. Θέλω να μάθω πώς να τον αφήσω πίσω, να γιατρευτώ και να ξαναβάλω τον εαυτό μου σε προτεραιότητα.




