Κάνω πάλι έναν απολογισμό, γιατί πάνω από έναν χρόνο τώρα τα πράγματα με τη γυναίκα μου παραμένουν σχεδόν ίδια. Η σεξουαλική μας ζωή είναι ανενεργή εδώ και καιρό, κι εγώ δεν ξέρω πια τι είμαστε μεταξύ μας.
Είμαστε και οι δύο πάνω από 40. Εκείνη πηγαίνει γυμναστήριο τις περισσότερες μέρες και μένει εκεί μία με δύο ώρες. Για οτιδήποτε άλλο, όμως, φαίνεται να μην έχει ενέργεια. Εγώ έχω αναλάβει τις δουλειές του σπιτιού, οπότε εκείνη φροντίζει κυρίως τον εαυτό της. Ακόμη και για μικροπράγματα μπορεί να αναστενάξει: αν της ζητήσω να μου δώσει το τηλεκοντρόλ που βρίσκεται δίπλα της ή αν της δώσω τον καφέ της ενώ πηγαίνει ήδη προς την κουζίνα.
Έχω σταματήσει να της ζητάω οτιδήποτε μπορεί να την ταλαιπωρήσει ή να τη φέρει σε δύσκολη θέση. Δεν την αγγίζω πια, δεν της κάνω κομπλιμέντα και αποφεύγω ακόμη και τα αστεία ή τις κουβέντες με σεξουαλικά υπονοούμενα. Κοιμόμαστε σε χωριστά δωμάτια, έχω τη δική μου τουαλέτα και δεν αλλάζω πια ρούχα μπροστά της.
Σε όλη τη σχέση μας ήξερε ότι είμαι άνθρωπος της σωματικής τρυφερότητας. Μου αρέσουν οι αγκαλιές. Τώρα δεν αποζητώ πια την προσοχή της· είμαι μια χαρά μόνος μου ή με την οικογένειά μου.
Πάνω από 13 μήνες τώρα δεν με έχει ρωτήσει ούτε μία φορά τι άλλαξε. Δεν ξέρω αν αυτή είναι η απόσταση που θέλει ή αν είναι ευχαριστημένη έτσι. Έχω σταματήσει να προσπαθώ να μαντέψω.
Έχω αποδεχτεί την κατάσταση. Όταν αλλάξουν οι συνθήκες και μπορέσω επιτέλους να φύγω, ξέρω ότι θα τα καταφέρω.




