Είμαι 23 ετών και ο σύντροφός μου είναι 26. Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να βρω πώς να του μιλήσω για τη ζήλια μου, χωρίς να περιμένω από εκείνον να διαχειρίζεται κάθε ανασφάλειά μου.
Και οι δύο προηγούμενοι σύντροφοί μου με άφησαν για άλλη γυναίκα. Αυτό έχει επηρεάσει την αυτοπεποίθησή μου και δυσκολεύει την εμπιστοσύνη μου. Η τωρινή μου σχέση είναι διαφορετική: ο σύντροφός μου έχει πολλές φίλες. Οι περισσότερες έχουν σχέση και εκείνος είναι φίλος και με τους συντρόφους τους, οπότε αυτές οι φιλίες δεν με ενοχλούν ιδιαίτερα. Είναι κάποιες από τις ελεύθερες φίλες του που με κάνουν να ζηλεύω.
Έχει έναν φυσικά φλερταδόρικο και πολύ φιλικό τρόπο. Κάποιες από αυτές του ζητούν χάρες, τον παίρνουν τηλέφωνο για να ξεσπάσουν ή βγαίνουν μαζί του για ποτό. Κάνει επίσης like σε φωτογραφίες τους στο Instagram, ακόμη κι όταν το στήθος τους είναι ξεκάθαρα το επίκεντρο. Ξέρω πως τίποτα από αυτά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συμβαίνει κάτι μεταξύ τους. Παρ’ όλα αυτά, κάποιες φορές νιώθω πως δεν είμαι απλώς σε σχέση μαζί του, αλλά πως τον μοιράζομαι με μια μικρή επιτροπή.
Προσπάθησα να του μιλήσω όσο πιο ήρεμα μπορούσα. Του είπα ότι καταλαβαίνω πως ένα μέρος της ζήλιας μου έχει να κάνει με το παρελθόν μου, αλλά ότι ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να με κάνουν να νιώθω άβολα. Ήλπιζα να με καθησυχάσει ή έστω να το συζητήσουμε. Αντί γι’ αυτό, έφυγα από τη συζήτηση με την αίσθηση ότι με θεωρούσε τρελή και ψυχοπαθή.
Μακάρι να μην είχα πει τίποτα. Ήδη νιώθω άσχημα που ζηλεύω, και τώρα ένα μέρος μου σκέφτεται πως πρέπει απλώς να το διαχειριστώ μόνη μου. Δεν θέλω όμως να ελέγχω τις φιλίες του, ενώ ούτε το να προσποιούμαι ότι δεν με πειράζει έχει βοηθήσει.
Πώς μπορώ να δουλέψω τις ανασφάλειές μου χωρίς να κάνω τις φιλίες του πρόβλημα; Είναι λογικό να ζητάω λίγη καθησύχαση όταν κάτι με ενοχλεί; Θα εκτιμούσα πολύ τη συμβουλή όποιου έχει βρεθεί σε παρόμοια θέση.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




