Ξεκίνησα την πρώτη μου δουλειά πριν από περίπου έναν μήνα και υπάρχει μια συνάδελφος που μου φαίνεται όμορφη. Μέχρι εκεί φτάνουν όσα ξέρω με σιγουριά. Για όλα τα υπόλοιπα χρειάζεται ερμηνεία, και απ’ ό,τι φαίνεται έχω αναλάβει προσωπικά ολόκληρη την έρευνα.
Είναι φιλική μαζί μου. Βέβαια, το να είσαι φιλικός με έναν συνάδελφο είναι και απολύτως φυσιολογική συμπεριφορά. Μπορεί να θέλει να κάνουμε παρέα, μπορεί απλώς να είναι ευγενική. Δουλεύουμε μαζί, οπότε έχει έναν πολύ πρακτικό λόγο να μου μιλάει όμορφα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι της έχω κάνει ιδιαίτερη εντύπωση.
Στην πραγματικότητα, ελάχιστα τη γνωρίζω. Δεν ξέρω καν αν μου αρέσει πέρα από την εμφάνισή της. Για να το μάθω, θα πρέπει να γνωριστούμε λίγο καλύτερα. Ως σκέψη ακούγεται απλό. Το πρόβλημα αρχίζει εκεί που πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτό.
Θα ήθελα να μπορούμε να μιλάμε και εκτός δουλειάς. Τίποτα φοβερό, απλώς να δω αν έχουμε κάτι να πούμε όταν δεν βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο επειδή έτσι έτυχαν οι βάρδιές μας.
Αλλά τι της ζητάω; Το Snapchat δεν μου ταιριάζει ιδιαίτερα. Σχεδόν δεν το χρησιμοποιώ και μου φαίνεται λίγο παιδικό. Επίσης, δεν είναι και σπουδαία αρχή να της προτείνω μια εφαρμογή που ανοίγω σπάνια. «Στείλε μου, και κάποια στιγμή θα ανακαλύψω το μήνυμά σου».
Το τηλέφωνό της θα ήταν πιο απλό, αλλά το να το ζητήσω μου φαίνεται πολύ άμεσο. Σαν να έχω ήδη αποφασίσει τι θέλω, ενώ ακόμα προσπαθώ να τη γνωρίσω. Δεν ξέρω πόσο έντονο ενδιαφέρον θα ακούσει εκείνη στην ερώτηση, ούτε αν θα της είναι ευχάριστο.
Οπότε προς το παρόν δεν έχω ζητήσει τίποτα. Ένας μήνας στη δουλειά, αρκετό ενδιαφέρον για να θέλω να μιλήσουμε παραπάνω και καμία ιδέα πώς να το προχωρήσω. Δέκα ψηφία είναι ένα τηλέφωνο. Θα εκτιμούσα να μη μου φαινόταν τόσο μεγάλη υπόθεση.
