Είμαι 27, έχω επιστρέψει στις σπουδές μου και, απ’ ό,τι φαίνεται, μπορώ να τα βγάλω πέρα με τη σχολή, αλλά κολλάω εντελώς στην ιδέα να ζητήσω το τηλέφωνο ενός άντρα.
Γύρισα στη σχολή στα 25, εν μέρει χάρη στον μοναδικό επίσημο δεσμό που είχα ποτέ. Κρατήσαμε έξι μήνες. Η δική του έλλειψη διάθεσης να κυνηγήσει κάτι με έκανε να καταλάβω ότι εγώ χρειαζόμουν έναν δικό μου στόχο. Δεν το λες συνηθισμένη προσφορά πρώην, αλλά κάπως συνέβαλε κι αυτός στην εκπαίδευσή μου.
Οι περισσότεροι άντρες στη σχολή είναι μικρότεροί μου. Τα πάμε καλά, απλώς τους βλέπω σαν συμφοιτητές. Φέτος, όμως, ο συνεργάτης μου στο εργαστήριο έτυχε να είναι περίπου τρία χρόνια μεγαλύτερός μου. Στην αρχή χάρηκα απλώς που βρήκα κάποιον κοντά στην ηλικία μου.
Αρχίσαμε να μιλάμε και περνούσα ωραία μαζί του. Όσο προχωρούσε το εξάμηνο, άρχισα να περιμένω τις κουβέντες μας όλο και περισσότερο. Κάπου εκεί κατάλαβα ότι μου αρέσει, κι έτσι μια πολύ ευχάριστη συνεργασία απέκτησε και το σχετικό άγχος.
Καθόμαστε δίπλα δίπλα και στη διάλεξη. Μπορεί αυτό να σημαίνει κάτι. Μπορεί πάλι να είναι το απολύτως φυσιολογικό για δύο ανθρώπους που συνεργάζονται ήδη. Θα βοηθούσε αν οι θέσεις στο αμφιθέατρο συνοδεύονταν από μια μικρή διευκρίνιση προθέσεων.
Δεν έχω και μεγάλη εμπειρία για να καταλάβω τι γίνεται. Με τον πρώην μου γνωριστήκαμε στο Tinder και νομίζω πως εγώ πρότεινα να συναντηθούμε. Δεν μου συμβαίνει συχνά να μου ζητάνε να βγούμε. Μου έχουν πει ότι είμαι χαριτωμένη, αλλά αυτό από μόνο του δεν μου λύνει το πρακτικό ζήτημα.
Από τότε που χωρίσαμε δεν έχω βγει ούτε ένα ραντεβού. Ακόμη και η σκέψη με κούραζε. Πάντα ήθελα να γνωρίσω κάποιον μέσα στην καθημερινότητά μου, χωρίς να ψάχνω σε μπαρ ή κλαμπ.
Τώρα συμβαίνει ακριβώς αυτό που ήθελα, μόνο που δεν ξέρω αν πρόκειται για φιλία ή για την αρχή κάποιου άλλου πράγματος. Ψάχνω μια φυσική αφορμή να ζητήσω το τηλέφωνό του, λες και κάποια στιγμή θα το απαιτήσει η ύλη του μαθήματος. Πώς κάνω το επόμενο βήμα, χωρίς να γίνει το επόμενο εργαστήριο βασανιστικά αμήχανο;
