Όσοι προτιμάτε να είστε το «μικρό κουτάλι» στην αγκαλιά, δηλαδή να έχετε τον άλλον πίσω σας να σας κρατάει, τι σας αρέσει τόσο σ’ αυτή τη θέση; Είτε μιλάμε για χουζούρι είτε για ύπνο, βλέπω πως έχει φανατικό κοινό και έχω περιέργεια να μάθω πού οφείλεται η επιτυχία της.
Είναι η ζέστη; Το να έχεις κάποιον κολλητά στην πλάτη σου ακούγεται όντως σαν πολύ πρακτικός τρόπος να αξιοποιήσεις τη θερμότητα ενός άλλου ενήλικα. Παρόμοια δουλειά κάνει βέβαια και η κουβέρτα, αλλά δεν μπορείς πάντα να βασιστείς πάνω της. Κάπως καταλήγει στα πόδια σου την ώρα που τη χρειάζεσαι.
Ή σας αρέσει περισσότερο η αίσθηση ότι κάποιος σας κρατάει; Το καταλαβαίνω αυτό: βολεύεσαι, νιώθεις ένα χέρι γύρω σου και χαλαρώνεις. Αρκεί, υποθέτω, το χέρι να έχει βρει μια θέση που βολεύει και τους δυο. Γιατί άλλο να κουρνιάζεις κι άλλο, μόλις τακτοποιηθείς, να χρειάζεται να δώσεις οδηγίες: «Λίγο πιο πάνω… όχι, τώρα πιο κάτω».
Έχω απορίες και για το πρακτικό κομμάτι. Όταν είσαι το μικρό κουτάλι, γλιτώνεις έστω το αιώνιο πρόβλημα του πού να βάλεις τα χέρια σου; Σας παίρνει πιο εύκολα ο ύπνος έτσι; Ή είναι ωραίο για λίγη αγκαλιά στην αρχή και μετά ο καθένας γυρίζει στη δική του μεριά του κρεβατιού, εκεί όπου ξέρει ακριβώς πώς να απλωθεί;
Αυτό θέλω να καταλάβω: τι είναι που σας κάνει να το προτιμάτε; Η ζέστη, η κοντινή επαφή, η άνεση ή κάτι που δεν μου έχει περάσει καν από το μυαλό; Ποια είναι εκείνη η αίσθηση που σας κάνει να βολεύεστε μπροστά στην αγκαλιά του άλλου και να σκέφτεστε «ναι, εδώ είμαστε»;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




