Σκέφτομαι να του μαγειρέψω για το δεύτερο ραντεβού μας. Είναι πολύ νωρίς; Γιατί, απ’ ό,τι φαίνεται, το να ταΐσεις έναν άνθρωπο γίνεται ολόκληρο κοινωνικό ζήτημα όταν υπάρχει η πιθανότητα να θέλεις και να τον φιλήσεις.
Στη θεωρία είναι απλό: μαγειρεύω, έρχεται, τρώμε. Εδώ και αιώνες ο κόσμος το καταφέρνει αυτό χωρίς να συγκαλέσει επιτροπή. Βάλε όμως στη μέση τις λέξεις «δεύτερο ραντεβού» και ξαφνικά ένα συνηθισμένο βραδινό μοιάζει να χρειάζεται ειδική έγκριση. Λες και η πρόσκληση πρέπει να συνοδεύεται από διευκρινίσεις για το τι ακριβώς σημαίνει.
Μου αρέσει η ιδέα να έχουμε χρόνο να μιλήσουμε με την ησυχία μας, χωρίς να εμφανίζεται ο σερβιτόρος ακριβώς τη στιγμή που κάποιος κάνει μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Κι απλώς μου φαίνεται ωραίο να του μαγειρέψω. Αυτό είναι όλο. Δεν σκοπεύω να του προτείνω κοινό τραπεζικό λογαριασμό πάνω από τη σαλάτα. Θέλω μόνο ένα ωραίο φαγητό και μια κουβέντα που να μη διακόπτεται για να μας ρωτήσουν αν θέλουμε άλλο νερό.
Από την άλλη, το να τον καλέσω σπίτι μου μοιάζει διαφορετικό από το να βρεθούμε κάπου έξω. Είναι ο δικός μου χώρος, το δικό μου φαγητό, και ίσως όλο αυτό να φαίνεται πιο επίσημο απ’ όσο το έχω στο μυαλό μου. Θέλω να είναι κάτι χαλαρό. Μόνο που δεν βοηθάει ιδιαίτερα να αναρωτιέμαι συνέχεια μήπως μια απλή πρόσκληση κάνει την κατάσταση αμήχανη πριν καν ανοίξω το στόμα μου.
Μπορεί, βέβαια, εκείνος να ακούσει «να σου φτιάξω φαγητό;» και να σκεφτεί απλώς «τέλεια, φαγητό». Μια απολύτως λογική αντίδραση, την οποία σέβομαι και πολύ θα ήθελα να δανειστώ για λίγο. Θα μου γλίτωνε αρκετή σκέψη γύρω από ένα γεύμα που δεν έχω καν αποφασίσει αν θα γίνει.
Δεν το έχω αποφασίσει ακόμα. Προς το παρόν, η πρόσκληση παραμένει ερώτηση: «Θες να σου μαγειρέψω;» Προσπαθώ να δω αν μπορώ να το πω χωρίς να προσθέσω: «Σε παρακαλώ, μην ψάξεις κάποιο βαθύτερο νόημα στη γαρνιτούρα».
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




