Πηγαίνω γυμναστήριο γύρω στις έξι το πρωί, δυο φορές την εβδομάδα. Επικρατεί ησυχία. Ούτε μουσική ούτε πολλές κουβέντες. Μάλλον έχουμε συμφωνήσει σιωπηλά ότι και μόνο που ξυπνήσαμε, κάναμε αρκετά.
Είναι ένας τύπος με τον οποίο κοιταζόμαστε συχνά. Τελευταία μου φαίνεται ότι γυμνάζεται πιο κοντά μου. Βέβαια, αναγνωρίζω ότι τα όργανα βρίσκονται σε συγκεκριμένα σημεία και δικαιούνται κι άλλοι να τα χρησιμοποιούν.
Όποτε με κοιτάζει, συνήθως γυρίζω αλλού. Αυτή είναι μέχρι στιγμής η βασική συνεισφορά μου στο φλερτ: φροντίζω να μη βγάζει εύκολα άκρη αν ενδιαφέρομαι.
Δεν ήθελα να πάω να του μιλήσω την ώρα που γυμναζόμαστε και δεν έχουμε ξυπνήσει καλά καλά. Το μέρος έτσι κι αλλιώς δεν προσφέρεται πολύ για κοινωνικότητα, πόσο μάλλον στις έξι το πρωί. Προσπάθησα λοιπόν να τον πετύχω φεύγοντας, αλλά τα ωράριά μας αρνήθηκαν να συνεργαστούν.
Τελικά έγραψα το τηλέφωνό μου σε ένα χαρτάκι, πρόσθεσα «στείλε μου αν είσαι ελεύθερος» και υπέγραψα. Σύντομο, σαφές, με τη βασική προϋπόθεση μέσα. Σκόπευα να του το δώσω προσωπικά, αλλά σήμερα το πρωί δεν τον βρήκα πριν φύγω.
Είχα, όμως, μια σχετικά βάσιμη ιδέα για το ποιο ήταν το αυτοκίνητό του. Ένα άλλο πρωινό τον είχα δει να μπαίνει σε ένα και να φεύγει. Τότε μου είχε φανεί αρκετή απόδειξη. Τώρα που εμπλέκεται το τηλέφωνό μου, η βεβαιότητα έχει κάπως υποχωρήσει.
Άφησα το σημείωμα πάνω στο αυτοκίνητο.
Είμαι 25 και πλέον αναρωτιέμαι αν έκανα μια γλυκιά πρώτη κίνηση ή αν έδωσα σε κάποιον λόγο να αλλάξει θέση πάρκινγκ. Ξέρω ότι πολλές γυναίκες θα ένιωθαν άβολα αν έβρισκαν το τηλέφωνο ενός αγνώστου στο αυτοκίνητό τους. Δεν μπορώ να θεωρώ δεδομένο ότι εκείνος θα το χαρεί επειδή είναι άντρας.
Και υπάρχει φυσικά το ερώτημα αν θα στείλει. Μπορεί να έχει σχέση. Μπορεί να μην ενδιαφέρεται. Μπορεί να μην πήρε ποτέ το σημείωμα.
Κάπου υπάρχει ένα αυτοκίνητο με το τηλέφωνό μου πάνω του. Θα ένιωθα πολύ καλύτερα αν ήξερα με σιγουριά τίνος είναι.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




