Τι είναι αυτό που σας ξενερώνει περισσότερο όταν φιλιέστε με κάποιον; Εννοώ εκείνη τη μικρή λεπτομέρεια που μπορεί να ξεκινήσει από ένα πολλά υποσχόμενο φιλί και ξαφνικά να σε κάνει να κοιτάς πού άφησες τα παπούτσια σου.
Μήπως είναι ο υπερβολικός ενθουσιασμός από το πρώτο δευτερόλεπτο; Ή το ακριβώς αντίθετο, να νιώθεις ότι όλη η προσπάθεια πέφτει πάνω σου; Ίσως πάλι εσύ να ψάχνεις έναν άνετο ρυθμό, ενώ ο άλλος έχει ήδη προκριθεί στον τελικό του περιφερειακού πρωταθλήματος. Δεν χρειάζεται χορογραφία το φιλί, αλλά βοηθάει να είστε και οι δύο στην ίδια εκδήλωση.
Μετά είναι και η κουβέντα. Δυο λόγια ανάμεσα στα φιλιά μπορεί να είναι πολύ όμορφα. Η ασταμάτητη περιγραφή των όσων συμβαίνουν, από την άλλη, με κάνει να αναρωτιέμαι αν στο τέλος θα δεχτούμε και ερωτήσεις από το κοινό. Βέβαια, με φαντάζομαι άνετα να βάζω τα γέλια την πιο ακατάλληλη στιγμή, οπότε δεν μπορώ να παριστάνω ότι εγώ θα κρατούσα οπωσδήποτε την ατμόσφαιρα.
Ας πούμε ότι κάνουμε μια παύση. Καθόμαστε στον καναπέ, με τα ρούχα μας, κοιταζόμαστε και προσπαθούμε να καταλάβουμε αν θέλουμε να ξαναδοκιμάσουμε. Αν το θέλουμε και οι δύο, ένα απλό «πάμε λίγο πιο αργά;» μάλλον θα βοηθούσε περισσότερο από το να επιχειρούμε να συνεννοηθούμε αποκλειστικά με τα φρύδια.
Απλώς τα γούστα διαφέρουν τόσο, που διστάζω να βγάλω ένα πράγμα καθολικά απαράδεκτο. Αυτό που για κάποιον χαλάει όλη τη στιγμή, για κάποιον άλλο μπορεί να είναι το καλύτερο σημείο της.
Εσάς λοιπόν τι σας ξενερώνει; Και θα το λέγατε εκείνη την ώρα ή θα καθόσασταν αμίλητοι, ελπίζοντας ότι το επόμενο φιλί θα έρθει με αναβάθμιση λογισμικού;
