Μου αρέσει μια κοπέλα στη σχολή, αλλά είμαστε σε διαφορετικά τμήματα. Οπότε το αν θα συναντηθούμε εξαρτάται από ένα πρόγραμμα μαθημάτων που, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν έχει καμία διάθεση να βοηθήσει την προσωπική μου ζωή.
Έχουμε βρεθεί δύο φορές. Την πρώτη ίσα που μιλήσαμε. Τη δεύτερη, όμως, πιάσαμε πολύ ωραία κουβέντα. Ήταν γλυκιά, φιλική και η συζήτηση έβγαινε αβίαστα. Από τότε, φυσικά, έχω καταφέρει να κάνω την ιδέα μιας τρίτης κουβέντας ολόκληρο ζήτημα.
Περίμενα ότι κάπου θα ξαναπέφταμε ο ένας πάνω στον άλλον. Μου φαινόταν λογικό σχέδιο: πηγαίνουμε στην ίδια σχολή, κυκλοφορούμε στον ίδιο χώρο, κάποια στιγμή θα συναντηθούμε. Είχε και το μεγάλο πλεονέκτημα ότι δεν απαιτούσε καμία πρωτοβουλία από μένα. Θα έκανε όλη τη δουλειά η τύχη.
Μόνο που δεν την έχω ξαναδεί και έχω απογοητευτεί λίγο. Τελικά, δύο διαφορετικά τμήματα μπορούν να κρατήσουν δύο ανθρώπους εντυπωσιακά μακριά, ακόμα κι όταν ανήκουν στην ίδια σχολή. Κι όσο περιμένω την τυχαία συνάντηση, τόσο σκέφτομαι εκείνη την ωραία συζήτηση και θέλω να την ξαναπιάσουμε.
Το θέμα είναι ότι έχω το τηλέφωνό της. Υπάρχει δηλαδή τρόπος να της μιλήσω, χωρίς να περιμένω να συνεργαστεί το σύμπαν. Κι όμως, αυτό δεν μου λύνει το πρόβλημα όσο θα περίμενε κανείς.
Να στείλω απλώς ένα «γεια»; Ακούγεται απολύτως φυσιολογικό, μέχρι να φανταστώ ότι απαντάει κι εκείνη «γεια». Εκεί τελειώνει όλο το υλικό που έχω ετοιμάσει. Δύο χαιρετισμοί, επιβεβαίωση ότι λειτουργούν και τα δύο κινητά, και μετά σιωπή.
Δεν έχω κάνει ποτέ σχέση, οπότε δεν έχω κάποια εμπειρία να με βοηθήσει. Δεν ξέρω πώς να δείξω ότι ενδιαφέρομαι χωρίς να γίνει άβολο. Μπορεί για εκείνη ένα μήνυμα να είναι κάτι εντελώς απλό, ενώ εγώ το αντιμετωπίζω σαν προφορική εξέταση.
Ξέρω ότι μια καλή συζήτηση δεν σημαίνει πως της αρέσω με τον ίδιο τρόπο. Σημαίνει όμως ότι θέλω να ξαναμιλήσουμε. Επειδή συναντιόμαστε τόσο σπάνια, φοβάμαι πως, αν τα κάνω θάλασσα, δύσκολα θα υπάρξει μια επόμενη χαλαρή συνάντηση για να φύγει η αμηχανία. Έχω λοιπόν τον αριθμό της, θέλω να στείλω, μπορώ μέχρι και να φανταστώ το πρώτο «γεια». Μετά το δικό της «γεια», όμως, τι λέω;
