Είμαι γυναίκα, κοντεύω τα 30 και τα τελευταία δυο χρόνια προσπαθώ να γνωρίσω κάποιον. Εφαρμογές γνωριμιών, έξοδοι, παρέες, τα συνηθισμένα, ανάμεσα στη δουλειά και στην προσπάθεια να μη γίνει το καλάθι με τα άπλυτα μόνιμο έπιπλο. Ραντεβού βρίσκω. Το να καταλήξουμε σε συγκεκριμένο σχέδιο φαίνεται πως ανήκει στο προχωρημένο επίπεδο.
Ένας που γνώρισα στο Hinge κατάφερε να προτείνει ουσιαστικά το ίδιο πράγμα τέσσερις φορές στη σειρά: μάζωξη με φωτιά στο σπίτι του. Η πρόσκληση είχε και διευκρίνιση. Αν δεν είχα κάτι άλλο, μπορούσα να περάσω, αλλά εκείνος θα ήταν απασχολημένος με τους καλεσμένους. Πάντως ήμουν ευπρόσδεκτη.
Ωραία. Δεν ήξερα αν η παρουσία μου θα του έφτιαχνε τη βραδιά ή απλώς θα χρειαζόταν άλλη μία καρέκλα.
Άφηνε επίσης τα μηνύματά μου στο διαβάστηκε όλη μέρα και απαντούσε κάπου μεταξύ οκτώ και δέκα το βράδυ. Συνολικά, δυσκολευόμουν να καταλάβω αν ήθελε να βγει μαζί μου ή αν απλώς του άρεσε να ξέρει ότι μπορεί να εμφανιστώ κοντά στη φωτιά.
Ένας άλλος κάνει συνέχεια λάικ στις ιστορίες μου στο Instagram και μου λέει πόσα κοινά έχουμε. Θέλει, λέει, να με πάει για φαγητό κάποια στιγμή. Του είπα ότι τα Σαββατοκύριακα είμαι ελεύθερη και να μου πει τι τον βολεύει.
Η απάντησή του ήταν ότι του αρέσω πολύ και ότι μαγειρεύει εξαιρετικά. Χρήσιμη πληροφορία, ημερομηνία ακόμα καμία. Του ξαναείπα πότε μπορώ. Μετά σιωπή. Άρχισα να αναρωτιέμαι αν το φαγητό έξω είχε μετατραπεί αθόρυβα σε πρόσκληση στο σπίτι του, η οποία επίσης δεν είχε αποκτήσει ώρα.
Οι κουβέντες συνήθως πάνε κάπως έτσι. Θέλουν να με γνωρίσουν, αλλά δεν ρωτούν τίποτα. Θέλουν να με δουν, αλλά περιμένουν να το οργανώσω εγώ. Καταλήγω να τραβάω τις πληροφορίες με το τσιγκέλι από κάποιον που υποτίθεται ότι ανυπομονούσε να μιλήσουμε.
Είμαι οικονομικά ανεξάρτητη, σε καλή φυσική κατάσταση και τα πηγαίνω καλά στη δουλειά μου. Δεν θεωρώ ότι αυτά μου εξασφαλίζουν σχέση. Θα χαιρόμουν πάντως να γνωρίσω έναν άντρα που ο ενθουσιασμός του να καταλήγει πού και πού σε κράτηση τραπεζιού.
Σκέφτομαι να εξαφανιστώ από τα κοινωνικά δίκτυα και να γνωρίσω κάποιον στην καθημερινότητά μου. Μόνο που η καθημερινότητά μου είναι κυρίως δουλειά και σπίτι, οπότε οι ευκαιρίες είναι μετρημένες. Συμβαίνει και σε άλλες όλος αυτός ο ενθουσιασμός να μη φτάνει ποτέ μέχρι ένα κανονισμένο σαββατόβραδο;
