Τρεις μήνες τώρα βγαίνουμε και αρχίζω να τον ερωτεύομαι. Κι όμως, έχω αποφασίσει να το τελειώσω. Δυσκολεύομαι ακόμα και να εξηγήσω πώς γίνεται να ισχύουν και τα δύο, πόσο μάλλον να φανταστώ ότι θα του το πω με εκείνον απέναντί μου.
Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, τον ρώτησα τι είμαστε. Ήθελα να ξέρω τι σημαίνω γι’ αυτόν, αν είμαστε αποκλειστικά μαζί, αν όλη αυτή η οικειότητα είναι και για εκείνον μια σχέση. Δεν ζητούσα κάποια μεγάλη υπόσχεση. Ήθελα μια καθαρή απάντηση για αυτό που ήδη ζούσαμε.
Δεν κατάφερε να μου τη δώσει. Κάποια στιγμή είπε: «Θα μπορούσα να πω ότι είσαι η κοπέλα μου». Κι εγώ έχω κολλήσει σε αυτό το «θα μπορούσα». Ρώτησα για να πάψω να μαντεύω και βρέθηκα πάλι να προσπαθώ να καταλάβω τι εννοεί. Επειδή μάλιστα άνοιξα εγώ την κουβέντα, δεν ξέρω αν το ήθελε κι εκείνος ή αν απλώς έψαχνε κάτι να πει για να με ικανοποιήσει.
Δεν είναι μόνο το θέμα της αποκλειστικότητας. Νιώθω πως δεν έχει ιδιαίτερη περιέργεια να με γνωρίσει πιο βαθιά, πως η επαφή μας φτάνει μέχρι ένα σημείο και μένει εκεί. Του έχω πει ότι χρειάζομαι περισσότερα. Αλλά το ότι το είπα δεν με έκανε να νιώσω πως ήρθαμε πιο κοντά.
Έτσι πήρα την απόφαση να φύγω. Τώρα έχει μείνει το πώς, που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι το πιο εύκολο κομμάτι. Μετά από τρεις μήνες, το να μιλήσουμε από κοντά μού φαίνεται πιο σωστό. Ξέρω όμως και γιατί διστάζω: μόλις τον δω, θα είναι εκεί όλα όσα νιώθω. Φοβάμαι ότι θα μαλακώσω, θα δεχτώ άλλη μία αόριστη απάντηση και τελικά θα φύγω χωρίς να έχω τελειώσει τίποτα.
Με ένα μήνυμα θα μπορούσα να πω καθαρά την απόφασή μου, χωρίς να ψάχνω τις λέξεις κοιτάζοντας κάποιον που αρχίζω να αγαπώ. Αυτό με ανακουφίζει, αλλά αναρωτιέμαι μήπως είναι άδικο απέναντί του. Δεν έχω στείλει τίποτα ακόμα. Ξέρω ότι θέλω να το τελειώσω. Δεν ξέρω αν χρειάζεται να είμαστε στο ίδιο δωμάτιο για να του το πω.
