Έχω μια απορία για εκείνες τις μικρές, εντελώς παράλογες εξαιρέσεις που κάνουμε για τον άνθρωπό μας. Πάρτε, ας πούμε, το θορυβώδες μάσημα. Αν το κάνει κάποιος άλλος, ξαφνικά δεν ακούω τίποτα άλλο στο δωμάτιο. Αν το κάνει ο άνθρωπός μου, προφανώς διαθέτει ειδική άδεια.
Ο ήχος είναι ο ίδιος. Τα αυτιά μου δεν άλλαξαν. Απλώς ξέρω ποιος τον κάνει και κάπου εκεί η συνηθισμένη μου ενόχληση δεν προλαβαίνει καν να εμφανιστεί.
Είναι πολύ επιλεκτικό αυτό το σύστημα. Μπορώ να πω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι με ενοχλεί να ακούω κάποιον να μασάει. Αρκεί να μη με ρωτήσει κανείς τι γίνεται με τον άνθρωπο που τρώει ακριβώς δίπλα μου.
Δεν εννοώ κάτι που με στενοχωρεί και το ανέχομαι επειδή είμαστε μαζί. Μιλάω για μια απλή, καθημερινή συνήθεια που, με βάση όσα ξέρω για τον εαυτό μου, θα έπρεπε να μου σπάει τα νεύρα. Κι όμως, δεν με πειράζει. Μπορεί να μην την προσέξω καν, μέχρι να κάνει ακριβώς το ίδιο κάποιος άλλος και να θυμηθώ ότι οι ευαισθησίες μου παραμένουν κανονικά στη θέση τους.
Έχει πλάκα να έχεις τόσο σταθερές προτιμήσεις και ύστερα να δίνεις αθόρυβα σε έναν άνθρωπο μόνιμη εξαίρεση. Χωρίς αίτηση, χωρίς δοκιμαστική περίοδο. Αυτός επιτρέπεται.
Ποιες είναι λοιπόν οι δικές σας εξαιρέσεις; Τι κάνει ο άνθρωπός σας που το δέχεστε εύκολα, ίσως και με τρυφερότητα, ενώ αν το έκανε οποιοσδήποτε άλλος θα ψάχνατε ήδη πού να αλλάξετε θέση;
