Πριν από δύο εβδομάδες, η κοπέλα μου με πήρε τηλέφωνο γύρω στις τρεις το πρωί και με ξύπνησε. Είπε πως κάτι δεν την άφηνε να ησυχάσει και έπρεπε να μου τα πει όλα. Μέχρι να κλείσουμε το τηλέφωνο, είχαμε χωρίσει.
Πριν γίνουμε ζευγάρι, βγαίναμε περίπου τρεις εβδομάδες. Μιλούσαμε τρεις με τέσσερις ώρες τη μέρα, βλεπόμασταν συχνά και ένιωθα ότι λέγαμε τα πάντα. Εγώ πίστευα πως πηγαίναμε ξεκάθαρα προς μια αποκλειστική σχέση, χωρίς όμως να το έχουμε συμφωνήσει ακόμα.
Εκείνο το διάστημα έβγαινε και με έναν συνάδελφό της. Είχαν πάει στο ΙΚΕΑ, για φαγητό, είχαν ανταλλάξει δώρα και συναντιούνταν μετά τη δουλειά. Εκείνος της έδειχνε ανοιχτά το ενδιαφέρον του. Την είχε ρωτήσει μέχρι και αν θα ήταν μαζί, αν δεν δούλευαν στον ίδιο χώρο.
Οι συναντήσεις συνεχίστηκαν κι αφού γίναμε ζευγάρι. Μια μέρα που έλειπε, του άφησε στο γραφείο ένα χαρτάκι με χαμογελαστή φατσούλα. Πήγαν για βραδινό και σε ένα βιβλιοπωλείο, όπου της αγόρασε άλλο ένα δώρο. Μου είπε επίσης ότι μέσα σε ένα ασανσέρ τής είχε πιάσει το πιγούνι, μάλλον προσπαθώντας να την πλησιάσει ερωτικά. Σύμφωνα με εκείνη, έφυγε προτού προλάβει να αντιδράσει.
Αργότερα, της έστειλε ότι ένιωθε ένα κενό στην καρδιά του επειδή εκείνη δεν ήταν στη δουλειά. Τότε του ξεκαθάρισε πως ήταν απλώς συνάδελφοι και δεν έπρεπε να της λέει τέτοια. Εκεί έβαλε όριο. Εγώ, όμως, μέχρι εκείνο το τηλεφώνημα δεν ήξερα τίποτα.
Υπήρχε ήδη κι ένα ξεκάθαρο ψέμα. Όταν πήγαμε μαζί στο ΙΚΕΑ, τη ρώτησα χαλαρά πότε είχε ξαναπάει τελευταία. Μου είπε ότι είχε πάει μόνη της. Τελικά έμαθα πως ήταν μαζί του.
Είχε προηγηθεί και κάτι άλλο. Περίπου έναν μήνα αφότου τα φτιάξαμε, μου αποκάλυψε ότι ένας άντρας που μου είχε συστήσει ως φίλο ήταν κάποιος με τον οποίο είχε κοιμηθεί τρία χρόνια νωρίτερα. Είχαν κανονίσει ποτό, που τελικά δεν έγινε. Αργότερα τον αφαίρεσε από τα κοινωνικά της δίκτυα, όπως είχε προσφερθεί να κάνει. Δεν με ενοχλούσε το παρελθόν της· με ενοχλούσε που το μάθαινα καθυστερημένα.
Στο τηλεφώνημα είπε ότι δεν ήθελε να με βάλει σε σκέψεις. Θεωρούσε φυσιολογικές τις συναναστροφές με τον συνάδελφο και, επειδή της μιλούσε για άλλα ραντεβού του, πίστευε πως δεν ενδιαφερόταν πια.
Δεν καταλάβαινα πώς, ενώ μιλούσαμε τόσο πολύ, είχαν μείνει τόσα απ’ έξω. Ένιωσα ότι δεν μπορούσα να την εμπιστευτώ και χώρισα. Δύο εβδομάδες μετά, ακόμα αναρωτιέμαι: ήταν λογικό να το τελειώσω εκείνο το βράδυ ή αντέδρασα πολύ βιαστικά;
