Υπάρχει μια μικρή αντίφαση σε κάτι που μου αρέσει με το ταίρι μου: μόλις αρχίζω να το απολαμβάνω, παύω να είμαι έστω και λίγο πειστικό στον ρόλο μου. Οι αντιδράσεις μου με προδίδουν αμέσως.
Μου αρέσει αυτό που λέγεται CNC, μια φαντασίωση αντίστασης που έχουμε συμφωνήσει από κοινού, μέσα σε μια επαφή στην οποία συναινούμε και οι δύο. Το ταίρι μου έχει τον κυρίαρχο ρόλο. Μόλις όμως γίνεται πιο επιβλητικό, φαίνεται ξεκάθαρα πόσο μου αρέσει. Δεν μου βγαίνει να το κρύψω.
Κι εκεί αρχίζω να αναρωτιέμαι τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω με την έκφρασή μου. Ή γενικά με τις αντιδράσεις μου. Η φαντασίωση βασίζεται σε μια υποτιθέμενη αντίσταση, ενώ εγώ δείχνω όλο και περισσότερο ότι περνάω καλά. Δεν είναι πως με ενοχλεί η απόλαυση. Με μπερδεύει το αν χαλάει κάτι όταν γίνεται τόσο φανερή.
Δεν μας τραβάνε ιδιαίτερα τα περίπλοκα παιχνίδια ρόλων. Δεν θέλουμε να φτιάξουμε χαρακτήρες ή να έχουμε έτοιμες ατάκες για να φαίνεται πιο αληθοφανές το σκηνικό. Ούτε θέλω εκείνη την ώρα να σκέφτομαι πώς θα αντιδρούσε κάποιος φανταστικός χαρακτήρας, αντί να ζω αυτό που συμβαίνει μεταξύ μας.
Αυτό που με ελκύει είναι η δυναμική μας. Μου αρέσει να αφήνω τον έλεγχο μέσα στα όρια που έχουμε συμφωνήσει. Απλώς, όταν αντιδρώ αυθόρμητα, νιώθω σαν να πηγαίνω κόντρα στην ίδια τη φαντασίωση που έχω επιλέξει. Και μετά κολλάω στην ιδέα ότι θα έπρεπε να υποδύομαι καλύτερα την αντίσταση.
Καταλαβαίνω ότι άλλο είναι να επιλέγω να παραδώσω τον έλεγχο και άλλο να δίνω μια πειστική παράσταση. Ξέρω ποιο από τα δύο με ενδιαφέρει περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά, δεν μου φεύγει εντελώς η σκέψη ότι κάπως οφείλω να τα καταφέρνω και στο δεύτερο.
Η συναίνεσή μου είναι πραγματική· η απουσία της ανήκει στη φαντασίωση. Πραγματική είναι και η ευχαρίστησή μου, και δεν θέλω να πρέπει να την καταπιέζω για να λειτουργήσει η σκηνή.
Αυτό λοιπόν αναρωτιέμαι: μπορούμε να κρατήσουμε τη δυναμική που μας αρέσει, αφήνοντας χώρο και στο ότι φαίνεται πόσο το απολαμβάνω;
