Ο άντρας μου με ρώτησε πρόσφατα αν θα ήθελα να βάλουμε λίγο παιχνιδιάρικο πείσμα στην ερωτική μας ζωή. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν ενθουσιασμός. Η αμέσως επόμενη ήταν να συνειδητοποιήσω ότι δεν έχω ιδέα πώς γίνεται αυτό στην πράξη.
Εγώ είμαι 31, εκείνος 32, και έχουμε ήδη μια δυναμική κυριαρχίας και υποταγής που μου αρέσει. Απολαμβάνω να του αφήνω την πρωτοβουλία. Τώρα όμως μου προτείνει κάτι καινούργιο: να μην ακολουθώ πάντα αμέσως, να του πηγαίνω λίγο κόντρα για παιχνίδι.
Και μόνο η ιδέα με ενθουσίασε. Έχω περιέργεια, θέλω πολύ να το εξερευνήσουμε μαζί, αλλά δεν έχω ιδιαίτερη εμπειρία στο να δυσκολεύω επίτηδες τον άλλον, ακόμη κι όταν είναι κάτι που θέλουμε και οι δύο.
Στην καθημερινότητά μου είμαι πολύ υποχωρητική. Προσπαθώ να κρατάω τις ισορροπίες, αποφεύγω τις συγκρούσεις και αφήνω άφθονο χώρο στις προτιμήσεις των άλλων. Το να λέω ανοιχτά τι θέλω δεν μου βγαίνει εύκολα. Ήδη προσπαθώ να δίνω περισσότερη σημασία στις δικές μου ανάγκες και επιθυμίες, οπότε η πρότασή του με άγγιξε και κάπως πιο προσωπικά.
Με συναρπάζει ότι ο ίδιος με προσκαλεί να μη συμφωνώ τόσο εύκολα. Θέλει να γνωρίσει μια πλευρά μου που δεν έχω εκφράσει ιδιαίτερα, και θέλω κι εγώ να ανακαλύψω πώς θα ήταν να της αφήσω λίγο χώρο.
Όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα δεν με έχουν βοηθήσει πολύ. Πολλές εξηγήσεις καταλήγουν περίπου στο ότι, αν σου βγαίνει φυσικά να είσαι πειραχτήρι, ξέρεις τι να κάνεις. Το δικό μου ένστικτο, πάντως, είναι συνήθως απασχολημένο με το να φροντίζει να είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Γι’ αυτό ψάχνω συγκεκριμένα παραδείγματα. Πώς μοιάζει αυτή η παιχνιδιάρικη αντίδραση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που το έχουν συμφωνήσει; Από πού ξεκινάς όταν η αυθόρμητη αντίδρασή σου είναι να συνεργαστείς; Με ενδιαφέρει πώς λειτουργεί στην κρεβατοκάμαρα, αλλά και έξω από αυτήν, εφόσον το θέλουν και οι δύο.
Δεν το έχουμε δοκιμάσει ακόμη. Εκείνος έριξε την ιδέα κι εγώ ενθουσιάστηκα. Τώρα προσπαθώ να καταλάβω πώς μια γυναίκα που αποφεύγει τις κόντρες μαθαίνει να απολαμβάνει λίγους, προσυμφωνημένους μπελάδες.
