Πριν από λίγους μήνες έπιασα δουλειά σ’ ένα εργοστάσιο και μου άρεσε ένας συνάδελφος. Τον έπιανα να με κοιτάζει, με έπιανε να τον κοιτάζω, και πού και πού κοιταζόμασταν την ίδια στιγμή. Όλο αυτό το καταφέρναμε χωρίς να έχουμε πει ούτε γεια.
Ένα βράδυ ήμουν με την αδερφή μου, είχαμε πιει δυο τρία ποτά και καταλήξαμε να χαζεύουμε το Facebook του. Σε μια ανάρτηση πριν από χρόνια έγραφε ότι βαριόταν και ότι όποιος ήθελε μπορούσε να του στείλει. Είχε βάλει και τον αριθμό του. Λογικά, μέχρι να το δω εγώ, θα είχε βρει κάτι να κάνει. Του έστειλα πάντως.
Του έγραψα «Θα πεθάνω αν είναι ακόμα δικός σου αυτός ο αριθμός». Ήταν. Μόλις συνήλθα, τον ρώτησα γιατί δεν μου είχε μιλήσει ποτέ στη δουλειά. Μου είπε ότι δεν το έχει με το να πιάνει πρώτος κουβέντα. Με τέτοιο πρώτο μήνυμα από μέρους μου, ποια ήμουν εγώ να τον κρίνω;
Τη Δευτέρα τού μίλησα επιτέλους από κοντά και του ζήτησα συγγνώμη που τον ξετρύπωσα έτσι. Από τότε έχουμε πιάσει κουβέντα μερικές φορές. Χαμογελάει, γελάει με αυτά που λέμε, και μόλις ένας από τους δυο μας ανοίξει το στόμα του, η κουβέντα κυλάει μια χαρά. Μετά γυρνάμε στη δουλειά μας και κάπου εκεί τελειώνει. Ο ίδιος δεν μου έχει στείλει ποτέ πρώτος μήνυμα.
Εγώ είμαι 25, εκείνος 33. Είμαι και σε διάσταση, κι αυτό το έχει μάθει. Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο ή αν απλώς του είναι ευχάριστο να τα λέμε όταν βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο. Ξέρω ότι δυσκολεύεται να κάνει την αρχή. Ξέρω επίσης πολύ καλά πώς μοιάζει η οθόνη του κινητού μου όταν δεν μου έχει στείλει κανείς. Το έκανα εγώ άβολο με το μήνυμα ή απλώς είναι φιλικός στη δουλειά;
