Μια συνάδελφος με πλησίασε, μου ζήτησε το τηλέφωνό μου και μου είπε ότι ήθελε σχέση. Ως ξεκίνημα, μου φάνηκε αρκετά ξεκάθαρο. Δεν χρειάστηκε να αναλύσω κανένα βλέμμα από την άλλη άκρη του γραφείου ούτε να συγκαλέσω συμβούλιο για το τι εννοούσε.
Της είπα ότι δεν είχα κάνει ποτέ σχέση. Εκείνη πρότεινε να είμαστε πρώτα φίλοι. Μου ακούστηκε λογικό: γνωριζόμαστε, περνάμε λίγο χρόνο μαζί και βλέπουμε πώς θα πάει. Στο δικό μου μυαλό, πάντως, η λέξη «πρώτα» είχε κάποια σημασία. Την είχα ακούσει σαν πιθανή αρχή για κάτι περισσότερο.
Βγήκαμε μαζί. Κάποια στιγμή, ενώ οδηγούσα, με τάισε, κάτι που δεν το περίμενα καθόλου. Δεν ήταν βέβαια απάντηση σε όλα μου τα ερωτήματα, αλλά ενίσχυσε την εντύπωσή μου ότι ίσως η γνωριμία πήγαινε προς τα εκεί. Η εμπειρία μου ήταν περιορισμένη· τα στοιχεία που μπορούσα να υπεραναλύσω, από την άλλη, αυξάνονταν κανονικά.
Λίγες μέρες αργότερα τη ρώτησα ευθέως αν εξακολουθούσε να ενδιαφέρεται για μένα. Μου είπε όχι. Ήθελε μόνο να είμαστε φίλοι. Μπερδεύτηκα, κυρίως επειδή θυμόμουν πολύ καλά πώς είχε ξεκινήσει όλο αυτό. Παρ’ όλα αυτά, είχα κάνει μια ξεκάθαρη ερώτηση και είχα πάρει μια ξεκάθαρη απάντηση. Τη δέχτηκα όπως μου την είπε. Ήμασταν φίλοι.
Αργότερα της μίλησα ανοιχτά για μια άλλη γυναίκα που ήθελα να καλέσω να βγούμε. Αφού είχαμε ξεκαθαρίσει ότι η δική μας σχέση ήταν φιλική, μου φάνηκε φυσιολογική κουβέντα. Εκείνη μου έδωσε συμβουλές και με ενθάρρυνε να το κάνω. Δεν μου είπε κάτι που να αναιρεί την προηγούμενη απάντησή της.
Κι όμως, ακόμα δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς να διαβάσω τη στάση της. Υπάρχει έλξη από τη μεριά της ή απλώς με στηρίζει στην προσπάθειά μου να γνωρίσω κάποια άλλη; Το πιο σαφές που μου έχει πει είναι ότι θέλει φιλία. Προσπαθώ να μείνω σε αυτή την απάντηση, χωρίς να μετατρέπω κάθε ενθαρρυντική της κουβέντα σε καινούργιο επεισόδιο της ιστορίας.
