Μου αρέσει μια γυναίκα στη δουλειά εδώ και δύο χρόνια. Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια δεν έχω κάνει καμία κίνηση. Αν ο στόχος ήταν να έχω όσο γίνεται λιγότερες πληροφορίες για το αν υπάρχει ενδιαφέρον, ομολογώ ότι έχω δείξει αξιοσημείωτη συνέπεια.
Σήμερα με πλησίασε και με ρώτησε για έναν μεγαλύτερο συνάδελφο με τον οποίο δουλεύω. Συγκεκριμένα, ήθελε να μάθει αν είχε βάρδια. Αυτό ήταν όλο: μια συνάδελφος ρώτησε αν θα ερχόταν ένας άλλος συνάδελφος στη δουλειά. Στο μυαλό μου, βέβαια, η απλή ερώτηση απέκτησε αμέσως ολόκληρο παρασκήνιο.
Δεν ξέρω γιατί ήθελε να μάθει. Μπορεί να ρώτησε από απλή περιέργεια. Μπορεί να της αρέσει. Μέχρι και η σκέψη ότι προσπαθούσε να με κάνει να ζηλέψω μου πέρασε, παρόλο που δεν έχω κανένα συγκεκριμένο στοιχείο που να τη στηρίζει.
Το άβολο είναι ότι εγώ πέρασα δύο χρόνια χωρίς να της δείξω τι αισθάνομαι και τώρα μια ερώτηση για κάποιον άλλον ήταν αρκετή για να νιώσω ότι δεν έχω καμία ελπίδα. Μεταξύ μας δεν έχει συμβεί κάτι που να μου δείχνει πού βρίσκομαι. Δεν έχω κάνει κίνηση, δεν έχω πάρει απάντηση, κι όμως μέσα μου το πήρα σαν απόρριψη.
Δεν μου είπε ότι της αρέσει εκείνος. Ούτε μου είπε ότι δεν ενδιαφέρεται για μένα. Με ρώτησε αν δούλευε σήμερα.
Θα ήθελα να ξέρω αν αυτό σημαίνει κάτι περισσότερο. Προς το παρόν, το μόνο σίγουρο είναι ότι εκείνη ήθελε να μάθει το πρόγραμμά του.
