Έπιασα πρόσφατα καινούρια δουλειά. Δεν είναι η δουλειά των ονείρων μου, αλλά για την ώρα με εξυπηρετεί. Όταν ο προϊστάμενος με σύστηνε στον κόσμο, πρόσεξα μια γυναίκα από άλλο τμήμα και κάπου εκεί έχασα λίγο το ενδιαφέρον μου για την υπόλοιπη εταιρεία. Από την ξενάγηση, πάντως, κάτι μου έμεινε.
Δουλεύει σ’ ένα μικρό γραφείο στη γωνία της αποθήκης. Δεν τη βλέπω συχνά, και κάποιες μέρες δεν πετυχαίνω καν να της πω ένα γεια. Είμαστε και οι δύο καινούριοι, οπότε δεν έχω προλάβει να τη γνωρίσω ούτε να καταλάβω αν τα χαμόγελά της σημαίνουν κάτι ή αν απλώς έτσι φέρεται σε όλους.
Πριν από λίγες μέρες ήρθε χαμογελώντας και γελώντας λίγο και μου ζήτησε βοήθεια για να εκτυπώσει μια σελίδα. Τα κατάφερα. Με αποκάλεσε ήρωά της, τίτλος κάπως γενναιόδωρος για μια εκτύπωση, αλλά δεν έφερα αντίρρηση.
Της είπα ότι μπορεί να μου ζητάει βοήθεια όποτε χρειάζεται και μου απάντησε πως θα το κάνει. Από τότε χαιρετιόμαστε και λέμε δυο κουβέντες όταν συναντιόμαστε. Μια φορά μού χαμογέλασε πλατιά, άπλωσε το χέρι προς το μέρος μου και με χαιρέτησε. Μου φάνηκε απίστευτα γλυκό. Βέβαια, όλο το στοιχείο που έχω στα χέρια μου είναι ένας χαιρετισμός.
Εκεί κολλάω. Μπορεί να ενδιαφέρεται. Μπορεί πάλι να είναι ένας φιλικός άνθρωπος που ήθελε να τυπώσει κάτι και χάρηκε που επιτέλους βγήκε το χαρτί. Έχω ξαναχάσει φλερτ που δεν κατάλαβα εγκαίρως, οπότε δεν εμπιστεύομαι απόλυτα το ένστικτό μου.
Θα ήθελα να τη γνωρίσω καλύτερα, αλλά δεν θέλω να της δημιουργήσω αμηχανία στη νέα της δουλειά με μια προσέγγιση που δεν επιθυμεί. Έχω και στο μυαλό μου όσα λένε για τις σχέσεις μεταξύ συναδέλφων. Συνήθως τα λένε με τόση ένταση, λες και περιγράφουν βλάβη που θα κλείσει όλη την αποθήκη.
Σύντομα θα μπω σε μια ομαδική συνομιλία της δουλειάς όπου είναι κι εκείνη. Θα μπορούσα έτσι να της στείλω, αλλά το ότι θα βρω το όνομά της εκεί δεν σημαίνει πως θα ήθελε προσωπικό μήνυμα.
Προς το παρόν μιλάμε όποτε διασταυρώνονται οι δρόμοι μας. Μια εκτύπωση μπορώ να της τη βγάλω. Το πώς να της προτείνω να βγούμε χωρίς να γίνει άβολο παραμένει η δυσκολότερη δουλειά.
