Πριν από περίπου δύο μήνες, διόρθωσα έναν συμφοιτητή μου όταν απάντησε λάθος σε μια ερώτηση στο μάθημα. Φάνηκε να ενοχλείται. Είμαι 22 και, όπως φαίνεται, έχω φτάσει στην ηλικία όπου μια σωστή απάντηση μπορεί να αποκτήσει ουρά δύο μηνών.
Πριν από τρεις εβδομάδες έβρεχε, οπότε κράτησα τον σκούφο μου σε όλο το μάθημα. Όταν εκείνος πλησίασε την παρέα μου, κοίταξε κάτω, χαμογέλασε ή γέλασε και έβαλε το χέρι στον σβέρκο του. Μόλις έφτασε κοντά μας, γύρισε το σώμα του προς τους υπόλοιπους και απέφυγε να με κοιτάξει.
Δεν τον κοίταζα ούτε εγώ. Αφού δεν με κοιτούσε, δεν θα έκανα εγώ όλη τη δουλειά με τα βλέμματα. Πληροφορίες δεν βγάλαμε πολλές από αυτή τη συνεννόηση, αλλά τουλάχιστον κρατήσαμε και οι δύο σταθερή στάση.
Από τότε, όποτε κοιτάζω προς το μέρος του, μου φαίνεται ότι με αποφεύγει. Και οι φίλοι του μοιάζουν να μη θέλουν ούτε να μου μιλήσουν ούτε να με κοιτάξουν στα μάτια. Έχω την αίσθηση ότι με αντιπαθούν, χωρίς βέβαια να έχει πει κανείς κάτι. Απ’ όσο ξέρω, το μόνο μου παράπτωμα είναι ότι ήξερα τη σωστή απάντηση και το είπα μπροστά σε κόσμο.
Σκέφτομαι πως, αν δεν τον διόρθωνα εγώ, θα το έκανε κάποιος άλλος. Δύο μήνες μού φαίνονται αρκετοί για να ξεπεράσει κανείς μια λάθος απάντηση. Έχω αναρωτηθεί μήπως έχει ανασφάλειες ή φέρεται ανώριμα, αλλά όλη αυτή η εκτίμηση στηρίζεται σε μια ενοχλημένη έκφραση και σε ελάχιστη κουβέντα.
Χθες ήρθε λίγο αργοπορημένος. Όταν πήρα τον λόγο στο μάθημα, κοίταξε προς το μέρος μου. Αν κοίταζε εμένα συγκεκριμένα, δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Αργότερα χωριστήκαμε σε ομάδες κι εκείνος, επειδή δεν είχε με ποιον να δουλέψει, πήγε σε μια ομάδα κοντά στη δική μου. Έτσι καθόταν περίπου απέναντί μας, πράγμα που δεν βοήθησε ιδιαίτερα να ξεκαθαρίσει το μυστήριο.
Δεν μίλησε ούτε σ’ εμένα ούτε στην ομάδα μου. Όταν πέρασα δίπλα από εκείνον και τους φίλους του, δεν με κοίταξε. Άλλες στιγμές, πάλι, όταν φαινόμουν απασχολημένη με κάτι, είχα την εντύπωση ότι κοιτούσε προς τα εδώ.
Οι φίλοι του συνεχίζουν να με αγνοούν κι εκείνος συνεχίζει να μη λέει τίποτα. Κι εγώ, με όλα αυτά τα εντυπωσιακά λίγα στοιχεία, αναρωτιέμαι: υπάρχει περίπτωση να του αρέσω;
