Στη φάση που είμαι τώρα, τι θα μετρούσε περισσότερο για μένα; Να ταιριάζω με κάποιον στο σεξ ή να ταιριάζουμε σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα; Όσο το σκέφτομαι, τόσο καταλαβαίνω πως ο τρόπος που μπαίνει η ερώτηση κάνει την επιλογή να φαίνεται ευκολότερη απ’ όσο είναι.
Γιατί αυτά τα «όλα τα υπόλοιπα» χωράνε ολόκληρη ζωή. Να περνάμε καλά μαζί, να έχουμε κοινές αξίες, να γελάμε με τα ίδια πράγματα. Να καταλαβαινόμαστε χωρίς να χρειάζεται κάθε κουβέντα επεξήγηση και να θέλουμε πάνω κάτω την ίδια καθημερινότητα και το ίδιο μέλλον. Δεν είναι λίγα αυτά για να τα βάλεις στη μία πλευρά της ζυγαριάς.
Από την άλλη, ούτε το να ταιριάζουμε ερωτικά μου φαίνεται μικρή λεπτομέρεια. Να νιώθουμε άνετα μεταξύ μας, να μπορούμε να πούμε τι θέλουμε, να συναντιούνται οι επιθυμίες μας. Όλα αυτά επηρεάζουν το πόσο κοντά αισθανόμαστε. Δυσκολεύομαι να τα δω σαν κάτι προαιρετικό, που απλώς θα ήταν ωραίο να υπάρχει, επειδή κατά τα άλλα η σχέση φαίνεται καλή.
Βέβαια, μπορώ εξίσου εύκολα να φανταστώ την έντονη χημεία να με κάνει να προσπερνάω διαφορές που αλλιώς θα με απασχολούσαν. Το ότι θέλω κάποιον πολύ δεν σημαίνει αυτόματα πως θέλω και τη ζωή που θα είχαμε μαζί. Αυτές οι δύο απαντήσεις μπορεί να απέχουν περισσότερο απ’ όσο θα μου άρεσε.
Ίσως τελικά να εξαρτάται από το τι ακριβώς λείπει και πόσο. Άλλο μια διαφορά που μπορούμε να συζητήσουμε άνετα κι άλλο κάτι που αφήνει τον έναν από τους δύο σταθερά δυσαρεστημένο. Και αυτό ισχύει τόσο μέσα όσο και έξω από την κρεβατοκάμαρα. Δεν μπορώ να βάλω όλες τις δυσκολίες στην ίδια κατηγορία μόνο και μόνο επειδή αφορούν το ίδιο κομμάτι της σχέσης.
Δεν αναρωτιέμαι αν ο ιδανικός σύντροφος θα τα συνδύαζε και τα δύο. Προφανώς αυτό θα μας έλυνε τα χέρια. Σκέφτομαι την πιο δύσκολη εκδοχή: αν ταιριάζαμε περισσότερο στο ένα και λιγότερο στο άλλο, πού θα έδινα μεγαλύτερο βάρος; Κι εσείς, θα απαντούσατε σήμερα όπως θα απαντούσατε παλιότερα;
