Δέχτηκε το αίτημα που της έστειλα στο Facebook για να δηλώσουμε ότι είμαστε σε σχέση. Μπήκα στο προφίλ της και το είδα εκεί, κανονικά: σε σχέση μαζί μου. Το όνομά μου, στη σελίδα της, όπως ακριβώς περίμενα. Εκείνη τη στιγμή δεν μου πέρασε κάτι άλλο από το μυαλό. Είχα στείλει το αίτημα, το είχε δεχτεί, τέλος.
Μετά είδα το ίδιο προφίλ από τον λογαριασμό ενός δικού της φίλου. Εκεί δεν υπήρχε τίποτα που να δείχνει ότι είμαστε μαζί. Ούτε το όνομά μου ούτε κάποια αναφορά στη σχέση μας.
Αυτό ήταν όλο κι όλο που ήξερα: εγώ το έβλεπα, ο φίλος της όχι. Το μυαλό μου, βέβαια, είχε ήδη προχωρήσει πολύ παραπέρα. Μέχρι πριν από λίγο, το ότι έβλεπα το όνομά μου στο προφίλ της μου αρκούσε για να θεωρώ πως η σχέση φαινόταν και στους άλλους. Τώρα αναρωτιόμουν πόσοι τελικά μπορούσαν να τη δουν.
Δεν είχα ιδέα γιατί εμφανιζόταν διαφορετικά η σελίδα. Μπορεί να έφταιγε κάποια ρύθμιση απορρήτου. Δεν ήξερα όμως ποια, ούτε αν την είχε επιλέξει επίτηδες. Κι όσο το σκεφτόμουν, τόσο κολλούσα στην ίδια άβολη πιθανότητα: μπορούσε να μου δείχνει ότι έχουμε δηλώσει τη σχέση μας, ενώ κάποιος άλλος να μην έβλεπε απολύτως τίποτα.
Με πείραξε περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Έφτασα να σκέφτομαι να ξεσπάσω και να το τελειώσω, παρόλο που δεν είχα ακούσει ακόμη καμία εξήγηση. Από μια διαφορά ανάμεσα σε δύο λογαριασμούς είχα βρεθεί να αναρωτιέμαι τι σήμαινε όλο αυτό για εμάς. Και κάθε φορά που προσπαθούσα να το βάλω σε μια σειρά, επέστρεφα στο σημείο όπου έλειπε το όνομά μου.
Δεν είχαμε μιλήσει καν γι’ αυτό. Υπήρχε μόνο το προφίλ της, το όνομά μου που φαινόταν από τον έναν λογαριασμό και το κενό από τον άλλον. Κι εγώ σκεφτόμουν ήδη να φύγω.
