Είμαι 30 και έχω δεχτεί στοματικό σεξ ίσως δύο ή τρεις φορές σε όλη μου τη ζωή. Αυτό το «ίσως» μου κάθεται κάπως περίεργα. Είναι τόσο λίγες οι φορές που θα περίμενα να τις μετράω εύκολα, κι όμως ακόμη και το μέτρημα με στενοχωρεί.
Εκεί γυρίζει συνέχεια το μυαλό μου. Δεν μιλάω για κάτι που είχα συχνά και τώρα μου λείπει. Μιλάω για κάτι που ίσα που πρόλαβα να γνωρίσω, για μια εμπειρία που έχω ελάχιστες αναμνήσεις της.
Στη σχέση μου το σεξ έχει σχεδόν χαθεί. Το να το πω έτσι ακούγεται απλό, αλλά από μέσα δεν είναι καθόλου. Δεν είναι μόνο η απουσία του. Είναι και όλες εκείνες οι μέρες ανάμεσα, που γίνονται μήνες. Κάποια στιγμή αρχίζεις να τους μετράς και μετά συνειδητοποιείς πως πέρασε άλλος ένας, χωρίς να αλλάξει ιδιαίτερα τίποτα.
Μερικές φορές νιώθω ότι μαραζώνω. Ξέρω πόσο βαρύ ακούγεται. Είμαι 30, έχω ζωή μπροστά μου. Μόνο που αυτή η σκέψη δεν διώχνει την αίσθηση πως ένα κομμάτι της ζωής μου περνάει κι εγώ περιμένω ακόμη να το ζήσω.
Κι ύστερα αρχίζω να ψάχνω ψεγάδια στην εμφάνισή μου. Δεν έχω σώμα σαν αυτά που βλέπεις στο πορνό και, κάπως, το βάζω κι αυτό στις εξηγήσεις που δίνω στον εαυτό μου. Λες και πρέπει πρώτα να πληρώ κάποιες προδιαγραφές για να δικαιούμαι να στενοχωριέμαι. Το γράφω και καταλαβαίνω πόσο άδικο είναι για μένα. Κι όμως, εκεί πάει το μυαλό μου.
Μακάρι να είχα περισσότερες στιγμές να θυμάμαι. Κάτι παραπάνω από δύο ή τρεις φορές απέναντι σε τόσους μήνες απουσίας. Δεν θέλω να μεγαλώνω τη στενοχώρια μου, αλλά κουράστηκα και να τη μικραίνω επειδή ντρέπομαι να πω τι μου λείπει.
Θέλω αυτή τη φροντίδα, αυτή την προσοχή. Με στενοχωρεί που την έχω ζήσει τόσο λίγο. Περνάει άλλος ένας μήνας κι εγώ εξακολουθώ να τη θέλω.
