Φόρεσα ένα σορτσάκι πιτζάμας με σχέδιο τσιτάχ και πήρα το αγόρι μου στο FaceTime. Το είχα βρει ψάχνοντας μια τσάντα όπου ήταν φυλαγμένο. Δεν το φοράω συχνά, οπότε είπα να του το δείξω, έτσι απλά. Χαμογέλασε όταν το είδε και με ρώτησε πού το βρήκα.
Του είπα ότι το έχω καιρό. Και μετά πρόσθεσα πως του το είχα ξαναδείξει. Ήμουν σίγουρη ότι το θυμόμουν.
Εκεί σταμάτησε να χαμογελάει. Με κοιτούσε και μετά έκλεισε την κάμερά του. Έλεγε συνέχεια «όχι, δεν γίνεται» και «με τίποτα», ενώ εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε πάθει. Τελικά με διέκοψε και μου είπε ότι δεν είχε ξαναδεί ποτέ αυτό το σορτσάκι.
Είμαστε και οι δύο δεκαοχτώ. Είμαστε μαζί ενάμιση μήνα, αλλά γνωριζόμαστε λίγο παραπάνω από χρόνο και μιλούσαμε για τρεις μήνες μέσα στο 2025. Υπήρχαν, δηλαδή, παλιότερες βιντεοκλήσεις που μπορούσα να θυμάμαι. Όταν του είπα ότι το είχε ξαναδεί, το εννοούσα.
Εκείνος όμως κατάλαβε πως το είχα δείξει σε άλλον και τους μπέρδεψα. Ξαφνικά με κατηγορούσε ότι τον απατώ, κι εγώ προσπαθούσα να βρω πώς αποδεικνύεις σε ποιον ανήκει μια ανάμνηση. Του έλεγα ξανά και ξανά ότι δεν μιλούσα με κανέναν άλλον ούτε όσο μιλούσαμε μεταξύ μας ούτε από τότε που γίναμε ζευγάρι.
Καταλαβαίνω πώς μπορεί να του ακούστηκε ύποπτο, κι αυτό κάνει τον πανικό μου χειρότερο. Βλέπω πού έγινε η παρεξήγηση, αλλά δεν έχω κάποια καινούργια εξήγηση που θα τη λύσει. Ακόμη κι αν θυμάμαι λάθος ότι του το έδειξα, αυτό δεν σημαίνει πως υπήρχε άλλος.
Μετά άρχισε να λέει ότι το ήξερε, ότι τώρα κολλάνε κι άλλα πράγματα. Δεν ξέρω ποια πράγματα εννοεί. Εγώ προσπαθώ ακόμη να εξηγήσω το σορτσάκι κι εκείνος φαίνεται να το έχει συνδέσει με μια ολόκληρη ιστορία που δεν έχω ακούσει.
Όλα αυτά συμβαίνουν τώρα, όσο προσπαθώ να τα βάλω σε λέξεις. Δεν τον έχω απατήσει. Νόμιζα ότι θυμόμουν μια κλήση μας στο FaceTime. Τώρα φοβάμαι ότι αυτή η κουβέντα μπορεί να μου κοστίσει τη σχέση μου και δεν ξέρω τι άλλο να πω για να με πιστέψει.
