Πριν πάω σπίτι της, μου είπε πειραχτικά να φέρω λουλούδια, κρουασάν ή σοκολατάκια. Έτυχε να έχω σοκολατάκια. Η αδερφή μου, που είχα καιρό να τη δω, μου είχε φέρει ένα ωραίο κουτί από ταξίδι. Σκέφτηκα να τα μοιραστούμε. Το αν το κουτί είχε εισιτήριο επιστροφής δεν μου πέρασε καν από το μυαλό.
Εγώ είμαι 46, εκείνη 39, και βγαίνουμε εδώ και λίγο καιρό. Μέχρι τότε υπήρχε αρκετή χημεία ώστε κάθε φορά να ανυπομονώ να την ξαναδώ. Όταν έφτασα, της είπα ότι τα σοκολατάκια ήταν δώρο από την αδερφή μου. Περάσαμε πολύ όμορφα και το θέμα του κουτιού προέκυψε την ώρα που ετοιμαζόμουν να φύγω.
Της πρότεινα να της αφήσω μερικά. Με κοίταξε και μου είπε κάτι σαν «Μισό, θα πάρεις το κουτί και θα μου αφήσεις λίγα;» Της εξήγησα ότι ήθελα να κρατήσω τα υπόλοιπα επειδή μου τα είχε φέρει η αδερφή μου. Εκεί πάγωσε η φωνή της. «Πάρ’ τα, τότε.»
Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι σπάνια μου κάνουν δώρα και κάπως έτσι της έδωσα πάσα να αστειευτεί για το ότι κανείς δεν μου παίρνει τίποτα. Της είπα ότι ευχαρίστως θα της έφερνα ένα δικό της κουτί την επόμενη φορά. Η ατμόσφαιρα χαλάρωσε λίγο και φιληθήκαμε πριν φύγω.
Καταλαβαίνω πώς το σκέφτηκε. Αν ζητούσα από κάποιον να φέρει σοκολατάκια και εμφανιζόταν με κουτί, μάλλον κι εγώ θα υπέθετα ότι ήταν για μένα. Ένα «Τα έφερα να τα δοκιμάσουμε μαζί» με το που μπήκα ίσως μας γλίτωνε όλη την κουβέντα. Έχω όμως υπάρξει σε σχέση όπου μια μικρή διαφωνία αρκούσε για να χαλάσει το κλίμα, και το αστείο για τα δώρα μού έμεινε. Μου είχε πει ότι καμιά φορά γίνεται ψυχρή. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα για πρώτη φορά τι εννοούσε.
Σήμερα ξανάφερε τα σοκολατάκια στην κουβέντα για πλάκα. Ίσως εκείνη να το έχει ήδη ξεπεράσει. Εγώ ακόμα αναρωτιέμαι αν έκανα μια μικρή γκάφα με το κουτί ή αν ο τρόπος που αντέδρασε θα έβαζε κι άλλον σε σκέψεις.
