Χθες στο πανεπιστήμιο έδωσα τη θέση μου σε μια κοπέλα και, κάπως έτσι, πιάσαμε κουβέντα για δύο ώρες. Εγώ είμαι δεκαεννιά, εκείνη είκοσι τριών, και είχα πάει για μια συνάντηση. Απλώς η συνάντηση απέκτησε ξαφνικά σοβαρό ανταγωνισμό.
Φορούσε γυαλιά και στην αρχή μου φάνηκε ήσυχη, λίγο κλειστή. Μόλις αρχίσαμε να μιλάμε, όμως, η κουβέντα πήγαινε μόνη της. Λέγαμε διάφορα, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο θέμα, και δεν καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα έξω από εκεί που υποτίθεται ότι έπρεπε να είμαστε.
Περνούσαν φίλοι και μας έλεγαν ότι η συνάντηση είχε ξεκινήσει. Εκείνη το ήξερε. Κάθε φορά η απάντησή της ήταν περίπου «ναι, αλλά τώρα μιλάμε». Προσπάθησα να μην το πάρω ως σημάδι ενδιαφέροντος. Η προσπάθεια δεν στέφθηκε ακριβώς με επιτυχία.
Κάποια στιγμή ανέφερε τον παππού της, που είχε πεθάνει. Της είπα ότι λυπόμουν και με ευχαρίστησε με έναν πολύ ζεστό τρόπο. Ήταν μια μικρή στιγμή, αλλά μου έμεινε περισσότερο από οτιδήποτε θα μπορούσα να ερμηνεύσω ως φλερτ.
Έπαιζε με τα μαλλιά της και κοιταζόμασταν συνέχεια. Συνήθως, όταν μιλάω με κάποιον, το μυαλό μου όλο και κάπου θα φύγει. Μαζί της έμεινε εκεί. Βέβαια, δεν έχω καταλήξει αν αυτό λέει κάτι για τη μεταξύ μας χημεία ή απλώς για το πόσο μου άρεσε.
Τελικά μπήκαμε μέσα και κάθισε δίπλα μου, γυρισμένη προς το μέρος μου. Μερικές φορές νόμιζα ότι κοιτούσε εμένα ή το κινητό μου. Άνοιξε κι εκείνη το WhatsApp και μετά άφησε το κινητό χωρίς να φαίνεται ότι έγραψε κάτι. Ναι, τα πρόσεξα όλα. Είχα αναλάβει πρακτικά για μια εντελώς διαφορετική συνάντηση.
Όταν της ζήτησα το Instagram της, είπε ότι θα μου το έδινε αργότερα. Παράλληλα, έδειχνε νευρική και κάποιες στιγμές σαν να ήθελε να κρατήσει μια απόσταση. Έφυγε, γύρισε περίπου μία ώρα μετά και κάθισε πίσω μου.
Ήταν ζεστή, μου μίλησε για τους φίλους της και συνέχισε την κουβέντα ενώ μπορούσε άνετα να φύγει. Το Instagram, πάντως, έμεινε στον αέρα. Θέλω να της ξαναμιλήσω. Απλώς δεν ξέρω αν ήταν μια πρώτη γνωριμία με προοπτική ή ένας πολύ ευχάριστος τρόπος να χάσουμε την αρχή της συνάντησης.
