Θέλω να ακούσω το πιο γελοίο πράγμα που έχετε κάνει επειδή πιστεύατε ότι υπήρχε πιθανότητα να καταλήξετε στο κρεβάτι με κάποιον. Η λέξη που μας ενδιαφέρει εδώ είναι το «πιθανότητα». Χωράει εντυπωσιακά πολλές κακές αποφάσεις.
Μέχρι πού σας πήγε αυτή η ελπίδα; Σε κάποια διαδρομή που δεν σας βόλευε καθόλου; Σε μια δραστηριότητα που δεν σας ενδιέφερε ούτε στο ελάχιστο; Σε μια ολόκληρη βραδιά που παριστάνατε ότι δεν νυστάζετε; Παραδείγματα λέω. Θέλω την πραγματική σας ιστορία, κατά προτίμηση με τις πρακτικές λεπτομέρειες που την κάνουν ακόμη χειρότερη.
Κυρίως με ενδιαφέρει εκείνη η στιγμή που το σχέδιο άρχισε να σας φαίνεται λογικό. Κάπου θα υπήρξε. Ανάμεσα στην πρώτη πρόταση και στο σημείο που δεν γυρίζατε πια πίσω, σκεφτήκατε όντως «ναι, πολύ καλή αξιοποίηση του χρόνου μου»; Ή ξέρατε εξαρχής ότι ήταν παράλογο και προχωρήσατε με τη σιγουριά ανθρώπου που έχει αποφασίσει πως οι συνέπειες είναι πρόβλημα του αυριανού του εαυτού;
Και τι στοιχεία είχατε; Υπήρχε ξεκάθαρο αμοιβαίο ενδιαφέρον ή μια φιλική κουβέντα είχε πάρει προαγωγή χωρίς να το γνωρίζει; Η ελπίδα έχει ένα ταλέντο να συμπληρώνει μόνη της όσα δεν ξέρουμε.
Δεν χρειάζεται η ιστορία να καταλήγει σε σεξ. Μια ατελείωτη επιστροφή στο σπίτι μια χαρά κάνει. Το ίδιο και η συνειδητοποίηση ότι προσφερθήκατε να κάνετε κάτι και τώρα, δυστυχώς, πρέπει να το ολοκληρώσετε.
Λοιπόν, τι κάνατε; Και σε ποιο σημείο καταλάβατε ότι ίσως είχατε ερμηνεύσει την κατάσταση με λίγο μεγαλύτερη αισιοδοξία απ’ όση σήκωνε;
