Ζήτησα από τον κολλητό μου να με βοηθήσει να γνωρίσω κάποια. Είμαι είκοσι, βρίσκομαι στα τελευταία χρόνια των σπουδών μου και δεν έχω κάνει ποτέ σχέση. Εκείνος ανέλαβε να στείλει μηνύματα σε κοπέλες από τον δικό μου λογαριασμό στο Snapchat. Εκείνη τη στιγμή, μου φάνηκε λογικό πρώτο βήμα.
Στείλαμε σε δέκα κοπέλες. Απάντησε μία. Δεν το λες και θρίαμβο, αλλά ήταν αρκετό για να αρχίσει μια κουβέντα.
Για περίπου τέσσερις μέρες μιλούσαμε καθημερινά, χωρίς να ξέρουμε ποιος είναι ο άλλος. Μου έστελνε παιχνίδια για να παίζουμε με τη σειρά, με ρωτούσε πώς πήγε η μέρα μου και γενικά είχαμε αποκτήσει μια μικρή καθημερινή συνήθεια. Τα ονόματα και τα πρόσωπα παρέμεναν εκτός συζήτησης.
Μέχρι που σήμερα μου έστειλε φωτογραφία της.
Την ξέρω. Είμαστε στο ίδιο τμήμα.
Σπουδάζουμε μηχανολόγοι μηχανικοί και οι γυναίκες στο τμήμα δεν είναι πολλές. Δεν ήταν κάποια που μου θύμιζε αόριστα ένα πρόσωπο από τους διαδρόμους. Ήταν συμφοιτήτριά μου. Η άγνωστη με την οποία μιλούσα στο κινητό ήταν τελικά κάποια από την καθημερινότητά μου στη σχολή.
Απ’ όσο γνωρίζω, εκείνη ακόμα δεν ξέρει ποιος είμαι. Και θα προτιμούσα πολύ να παραμείνει έτσι, πράγμα που δυσκολεύει αρκετά το επόμενο μήνυμα.
Δεν έχει κάτι η κοπέλα. Απλώς δεν με ενδιαφέρει ερωτικά. Το ότι έμαθα ποια είναι δεν το άλλαξε αυτό· έκανε όμως όλη την κατάσταση πολύ πιο αμήχανη. Ξαφνικά, τέσσερις μέρες με παιχνίδια και καθημερινή κουβέντα μού φαίνονται αρκετές για να μην μπορώ απλώς να φύγω χωρίς εξήγηση.
Δεν θέλω να εξαφανιστώ. Εκείνη μου μιλάει κανονικά και, αν σταματήσω απότομα να απαντάω, δεν θα έχει ιδέα τι συνέβη. Από την άλλη, αν εξηγήσω τι έγινε, μάλλον θα χρειαστεί να εξηγήσω και ποιος είμαι. Κι αυτή είναι ακριβώς η πληροφορία που προσπαθώ να κρατήσω κρυφή.
Ο φίλος μου με βοήθησε να αρχίσω μια συζήτηση. Το πώς θα τη λήξω το άφησε, απ’ ό,τι φαίνεται, πάνω μου.
Να της πω ότι δεν ενδιαφέρομαι, ύστερα από τόσα μηνύματα; Να σταματήσω να απαντάω; Πώς βγαίνω από αυτό χωρίς να αποκαλύψω ότι ο άγνωστος στο κινητό της είναι και συμφοιτητής της;
