Έβγαινα με έναν τύπο εδώ και κάνα τρίμηνο όταν βρήκα το θάρρος να τον ρωτήσω για κάτι που είχα προσέξει στο κρεβάτι. Όταν τελείωνε, δεν έβγαζε άχνα. Πριν από εκείνον είχα πάει με πέντε ή έξι άντρες και όλοι έβγαζαν κάποιον ήχο. Το είχα συνηθίσει τόσο που την πρώτη φορά μαζί του η ησυχία με ξάφνιασε.
Τον ρώτησα αν ένιωθε άβολα να κάνει θόρυβο. Λίγο αμήχανο να το λες έτσι στα ίσια, αλλά εγώ το σκεφτόμουν τόσο καιρό που σχεδόν περίμενα να έχει έτοιμη εξήγηση. Μου είπε ότι πάντα έτσι ήταν. Κι ύστερα μου είπε ότι το είχε συζητήσει κάποτε με τους φίλους του και πως όλοι τού είχαν πει ότι κι εκείνοι ήταν το ίδιο ήσυχοι.
Δεν έχω ιδέα πώς άνοιξε τέτοια κουβέντα στην παρέα τους, αλλά μου άρεσε που τους ρώτησε και πήρε από όλους την ίδια απάντηση. Αν είχα κάνει εγώ την ίδια ερώτηση στους άντρες με τους οποίους είχα βρεθεί, θα είχα κι εγώ ομοφωνία, μόνο που η απάντηση θα ήταν η ανάποδη.
Για εκείνον μου λύθηκε η απορία. Τώρα έχω περιέργεια για τους υπόλοιπους. Αν συνήθως δεν βγάζετε ήχο όταν τελειώνετε, είναι επειδή ντρέπεστε λίγο ή απλώς δεν σας βγαίνει; Και πώς γίνεται να έφτασα στους πέντε ή έξι μέχρι να πετύχω έναν που δεν έβγαζε ούτε κιχ;
