Σήμερα είναι από τις πολύ δύσκολες μέρες. Θέλω ένα άγγιγμα, λίγη εκτόνωση, οικειότητα. Θέλω έναν άνθρωπο να με δει και να μείνει κοντά μου, χωρίς να χρειάζεται να του εξηγήσω ένα ένα όλα όσα νιώθω.
Εκείνη δεν είναι πια ο άνθρωπος που περιμένω. Έχω παραιτηθεί από το να είμαστε μαζί. Μπορώ να το πω καθαρά και το εννοώ. Μόνο που έχει μείνει πίσω ένα τεράστιο κενό, και σήμερα το αισθάνομαι ολόκληρο.
Το ότι δέχτηκα πως δεν θα είναι εκείνη δεν σημαίνει ότι έπαψα να θέλω μια αγκαλιά. Πήρα μια απόφαση, αλλά οι ανάγκες μου δεν εξαφανίστηκαν μαζί της. Εξακολουθώ να θέλω ζεστασιά, την άνεση του να είμαι κοντά σε κάποιον, να νιώθω ότι με θέλει χωρίς να πρέπει να ρωτήσω.
Σήμερα δεν μου λείπει απλώς η οικειότητα. Η έλλειψή της πονάει. Τα νιώθω όλα πολύ έντονα και δεν έχω κάποιον τακτοποιημένο τρόπο να τα περιγράψω, ούτε ένα ωραίο τέλος να δώσω σε όλο αυτό.
Σας έχει τύχει μια τέτοια μέρα; Να έχετε αφήσει έναν άνθρωπο πίσω σας, αλλά να χρειάζεστε ακόμη κάπου να ακουμπήσετε το κεφάλι σας;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




