Ας πούμε ότι γνωρίζω μια γυναίκα που μου αρέσει πολύ. Βγαίνουμε πρώτο ή δεύτερο ραντεβού, υπάρχει έλξη και από τις δύο πλευρές, και σκέφτομαι πως θα ήθελα να δω αν μπορεί να προκύψει σχέση. Κάποια στιγμή εκείνη μου δείχνει ξεκάθαρα ότι θα ήθελε να κάνουμε σεξ.
Το ότι τη βλέπω σοβαρά θα ήταν λόγος να πω όχι;
Αυτό προσπαθώ να καταλάβω. Μιλάω για δύο ενήλικες που το θέλουν και μπορούν εξίσου ελεύθερα να δεχτούν ή να αρνηθούν. Αναρωτιέμαι αν η ίδια η προοπτική μιας σχέσης θα με έκανε να προτιμήσω να περιμένουμε.
Θα ήθελα περισσότερο χρόνο ακριβώς επειδή μου αρέσει; Θα ένιωθα ότι, πηγαίνοντας πιο αργά, δίνουμε χώρο στη γνωριμία μας πριν προστεθεί και η σωματική οικειότητα; Ή, αφού το θέλουμε και οι δύο, δεν θα έβλεπα κάποιον λόγο να θεωρήσω ότι αυτό θα μας εμπόδιζε να γνωριστούμε καλύτερα;
Υπάρχει όμως κι ένα δεύτερο ερώτημα: θα άλλαζε η γνώμη μου γι’ αυτήν επειδή έκανε εκείνη την πρώτη κίνηση; Μέχρι εκείνη τη στιγμή θα με ενδιέφερε ως πιθανή σύντροφος. Και μετά θα παρέμενε ο ίδιος άνθρωπος. Θα έμπαινα, παρ’ όλα αυτά, στον πειρασμό να βγάλω συμπέρασμα για το τι ψάχνει μακροπρόθεσμα, χωρίς να μου έχει πει τίποτα σχετικό;
Με ενδιαφέρει να ακούσω άντρες που έχουν βρεθεί σ’ αυτή τη θέση ή μπορούν να τη φανταστούν καθαρά. Αν γνωρίζατε μια γυναίκα που θέλατε να συνεχίσετε να βλέπετε, θα αρνιόσασταν το σεξ στο πρώτο ή στο δεύτερο ραντεβού επειδή ελπίζατε να εξελιχθεί σε κάτι σοβαρό; Κι αν το πρότεινε εκείνη, θα εξακολουθούσατε να βλέπετε την ίδια προοπτική μαζί της;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




