Λίγο μετά τον χωρισμό μου, αρχίσαμε με τον καλύτερό μου φίλο να βρισκόμαστε και ερωτικά, χωρίς να κάνουμε σχέση. Στην αρχή ήταν πολύ ωραία. Περνούσα καλά, τον ήξερα ήδη και ένιωθα άνετα μαζί του. Μπορούσα να απολαύσω αυτό που είχαμε χωρίς να μπω αμέσως σε μια καινούργια σχέση.
Κάποια στιγμή του μίλησα για κάτι που με ενδιέφερε: λίγη περισσότερη ένταση στο σεξ, όπως παιχνίδια με περιορισμό της αναπνοής και ήπιο BDSM. Η αντίδρασή του ήταν άμεση. Φάνηκε να τρομάζει, η ατμόσφαιρα έγινε αμήχανη και εγώ μαζεύτηκα.
Του είπα ότι έκανα πλάκα. Μόνο που δεν έκανα.
Αυτό είναι που σκέφτομαι ξανά και ξανά. Είχα μιλήσει σοβαρά, αλλά μόλις είδα πώς αντέδρασε, μου φάνηκε πιο εύκολο να το πάρω πίσω παρά να αφήσω αυτή τη διαφορά ανάμεσά μας να φανεί. Έτσι, η κουβέντα τελείωσε με εκείνον να νομίζει ότι αστειευόμουν κι εμένα να ξέρω ότι το εννοούσα.
Έχει τα δικά του όρια, και από την αντίδρασή του κατάλαβα ότι αυτό που πρότεινα δεν του άρεσε. Δεν θέλω να κάνει τίποτα που τον φοβίζει ή τον φέρνει σε δύσκολη θέση. Από την άλλη, αυτό που κάνουμε τώρα έχει αρχίσει να μου φαίνεται βαρετό. Κι είναι κάπως άβολο να ανακαλύπτεις μια τέτοια ασυμφωνία με κάποιον που είναι συγχρόνως ο καλύτερός σου φίλος.
Σκέφτομαι να σταματήσουμε το ερωτικό κομμάτι. Δεν του το έχω πει ακόμη και δεν ξέρω πώς θα πάει αυτή η συζήτηση, ειδικά αφού την προηγούμενη φορά κρύφτηκα πίσω από το «πλάκα έκανα». Αλλά αν συνεχίσουμε, θα επιστρέφω σε κάτι που ήδη νιώθω ότι δεν με καλύπτει.
Υπήρξε ένα όμορφο διάστημα, και δεν χρειάζεται να το ακυρώσω. Πέρασα καλά. Ξεπέρασα τον πρώην μου. Τώρα αναρωτιέμαι αν αυτό που είχαμε έκανε τον κύκλο του.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




