Μιλούσα με φίλους όταν έκανα μια ερώτηση που, μόλις την είπα δυνατά, μου ακούστηκε πιο παράξενη απ’ ό,τι στο μυαλό μου: τι είναι πιο προσωπικό, να κάνεις σεξ με κάποιον ή να αποκοιμηθείς κρατώντας τον αγκαλιά;
Και όταν λέω να κοιμηθείτε μαζί, εννοώ κανονικό ύπνο. Κλειστά μάτια, τέλος η κουβέντα, κανείς δεν προσπαθεί πια να φανεί ενδιαφέρων. Δύο ενήλικες τόσο κοντά, που για να βολευτεί ο ένας πρέπει κάπως να μετακινηθεί κι ο άλλος.
Καταλαβαίνω ότι μπορείς να κάνεις σεξ χωρίς να έχεις ρομαντικά συναισθήματα. Μπορεί να αρκεί η έλξη, αρκεί να ξέρουν όλοι τι θέλουν και σε τι συμφωνούν. Όταν όμως σκέφτομαι να με παίρνει ο ύπνος με κάποιον στην αγκαλιά μου, μου είναι πιο δύσκολο να ξεχωρίσω αυτή την οικειότητα από την τρυφερότητα.
Ίσως επειδή δεν μένει κάτι άλλο να κάνεις. Δεν χρειάζεται να κρατάς ζωντανή την κουβέντα, ούτε περιμένεις να φτάσετε σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Βολεύεσαι και ο άλλος μένει εκεί. Εμένα αυτό μου βγάζει ένα διαφορετικό είδος άνεσης, σαν να μπορείς πια να χαλαρώσεις τελείως δίπλα του.
Από την άλλη, μπορεί εγώ να δίνω ιδιαίτερο βάρος σε κάτι που άλλοι απλώς απολαμβάνουν. Κάποιος μπορεί να θέλει τη ζεστασιά και την παρέα χωρίς να θέλει σχέση. Μπορεί να είναι τρυφερός από τη φύση του. Το ότι βρίσκει κάπου να ακουμπήσει άνετα το χέρι του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εκφράζει κάποιο βαθύ συναίσθημα.
Γι’ αυτό με ενδιαφέρει ιδιαίτερα πώς το βιώνουν οι άντρες. Μπορείτε να κρατάτε κάποιον αγκαλιά όλη νύχτα χωρίς να έχετε συναισθήματα γι’ αυτόν; Σας φαίνεται τρυφερό, χαλαρό, καθησυχαστικό ή είναι κάτι που δεν το πολυσκέφτεστε;
Δεν ψάχνω να βρω αν μια διανυκτέρευση αποδεικνύει κρυφά ότι κάποιος είναι ερωτευμένος. Με ενδιαφέρει η ίδια η αίσθηση. Χρειάζεται να νιώθετε ήδη μια σύνδεση για να χαλαρώσετε τόσο κοντά σε κάποιον ή μπορεί αυτή η εγγύτητα να είναι ευχάριστη από μόνη της; Αν μπορείτε να αποκοιμηθείτε αγκαλιά με έναν άνθρωπο χωρίς να νιώθετε δεμένοι μαζί του, πώς είναι εκείνη η στιγμή για εσάς;
