Δεν παίρνω συχνά εγώ την πρωτοβουλία για σεξ. Όταν όμως το κάνω, ο άντρας μου ανταποκρίνεται, ακόμα κι αν μου πει ότι δεν έχει ιδιαίτερη διάθεση. Εκείνος φαίνεται να πιστεύει πως αυτό θα με καθησυχάσει. Εμένα, αντίθετα, μου κόβεται η όρεξη και θέλω να σταματήσουμε.
Του έχω πει ότι προτιμώ να μην κάνουμε κάτι αν δεν το θέλει κι εκείνος. Η απάντησή του είναι πως είναι άντρας μου και, αφού εγώ θέλω, θα μου το προσφέρει. Το λέει σαν να αρκεί το ότι είμαστε παντρεμένοι για να λυθεί το θέμα. Για μένα, όμως, ακριβώς εκεί αρχίζει η δυσκολία.
Θέλω να αισθάνομαι ότι θέλει κι εκείνος να είναι εκεί μαζί μου. Όταν ακούω «είμαι άντρας σου», εγώ καταλαβαίνω υποχρέωση, ενώ εκείνη τη στιγμή ψάχνω την επιθυμία του. Ξέρω ότι συμφωνεί. Δεν αμφισβητώ το ναι του. Απλώς ο τρόπος που μου εξηγεί γιατί λέει ναι με κάνει να νιώθω άβολα.
Και κάπως έτσι γυρίζουμε συνέχεια στην ίδια κουβέντα. Εκείνος προσπαθεί να μου εξηγήσει τι σημαίνει για αυτόν να είναι σύζυγός μου, κι εγώ προσπαθώ να του πω ότι δεν θέλω να συμμετέχει από καθήκον. Χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις, αλλά μάλλον εννοούμε διαφορετικά πράγματα.
Δεν περιμένω να έχουμε πάντα την ίδια διάθεση την ίδια στιγμή. Καταλαβαίνω ότι κάποιος μπορεί να επιλέξει με χαρά την οικειότητα, ακόμα κι αν δεν είχε νιώσει έντονη επιθυμία από πριν. Δεν ξέρω όμως αν αυτό μου περιγράφει, γιατί η εξήγησή του μένει σταθερά σε όσα θεωρεί ότι πρέπει να μου δίνει ως άντρας μου.
Έτσι αρχίζει να μου φαίνεται σαν να το κάνει από λύπηση, κι αυτό είναι το τελευταίο που θέλω όταν τον πλησιάζω. Το ότι τον επιθυμώ δεν σημαίνει πως χρειάζομαι να συμφωνεί ανεξάρτητα από το πώς νιώθει. Θα προτιμούσα να μου πει ότι δεν θέλει, παρά να αναρωτιέμαι μήπως απλώς περιμένει να τελειώσει για χάρη μου.
Αναρωτιέμαι πώς το βιώνουν άλλοι σύζυγοι. Όταν λένε ναι χωρίς να έχουν διάθεση, το αισθάνονται παρ’ όλα αυτά σαν κάτι που θέλουν να μοιραστούν; Μπορώ να του πω ότι τον θέλω. Αυτό που δεν καταφέρνω να εξηγήσω είναι γιατί το ότι είναι πρόθυμος δεν μου αρκεί πάντα.
