Με το ταίρι μου έχουμε καθιερώσει μια βραδιά ταινίας την εβδομάδα και είχαμε συμφωνήσει να διαλέγουμε εναλλάξ τι θα δούμε. Απλά πράγματα: δύο άνθρωποι, μία ταινία, μία φορά ο ένας και μία ο άλλος. Δεν φανταζόμουν ότι κάποια στιγμή θα χρειαζόμασταν πρακτικά συνεδρίασης.
Τελευταία, όμως, έχω την αίσθηση ότι οι τρεις πιο πρόσφατες επιλογές έγιναν χωρίς να μετρήσει ιδιαίτερα τι ήθελα εγώ. Δεν κρατάω επίσημο αρχείο, αλλά τρεις ταινίες αρκούν για να αρχίσεις να αναρωτιέσαι αν η σειρά σου έχει πάρει αναβολή επ’ αόριστον.
Αυτό το Σαββατοκύριακο πρότεινα κάτι διαφορετικό. Η πρότασή μου προσπεράστηκε κι εγώ το άφησα εκεί. Δεν επέμεινα, ούτε θύμισα τη συμφωνία μας. Η στιγμή πέρασε μια χαρά. Ο εκνευρισμός μου, πάλι, αποφάσισε να μείνει για την προβολή.
Γενικά τα πάμε πολύ καλά, κι αυτός είναι ένας λόγος που δίστασα να μιλήσω. Μου φαίνεται κάπως γελοίο να ξεκινήσω καβγά για μια ταινία. Ακούω ήδη τον εαυτό μου να εξηγεί ότι η ένταση στη σχέση αφορά το τι θα παίξει στην τηλεόραση το βράδυ.
Από την άλλη, δεν ζήτησα να διαλέγω εγώ κάθε φορά. Ήθελα απλώς να έρθει η σειρά που είχαμε συμφωνήσει ότι θα έχω. Δεν το λες και υπερβολικά φιλόδοξο αίτημα. Αν η συμφωνία ήταν να αποφασίζουμε μαζί κάθε εβδομάδα, θα το συζητούσαμε αλλιώς. Εδώ, όμως, υποτίθεται ότι το είχαμε ήδη λύσει.
Τώρα σκέφτομαι μήπως έπρεπε να είχα πει κάτι εκείνη τη στιγμή, όταν η πρότασή μου έπεσε στο κενό. Δεν θέλω μια ωραία συνήθειά μας να καταλήξει αφορμή για καβγά. Θα ήθελα, βέβαια, να συμμετέχω πού και πού και στην επιλογή, πέρα από το να κάθομαι να βλέπω την ταινία.
Το κάνω μεγαλύτερο απ’ όσο είναι ή είναι λογικό να ρωτήσω πότε ακριβώς αρχίζει η δική μου σειρά;
