Την περασμένη εβδομάδα γνώρισα έναν άντρα σε εφαρμογή γνωριμιών. Έστειλα πρώτα ένα γεια και δυο ερωτήσεις για να πιάσουμε κουβέντα. Οι απαντήσεις του ήταν σύντομες. Τόσο σύντομες που συνήθως χωρούσαν σε μία λέξη. Η γνωριμία είχε περίπου τη ζεστασιά που έχει η συμπλήρωση μιας ηλεκτρονικής φόρμας.
Παρ’ όλα αυτά, με ρώτησε αν ήθελα να πάμε για φαγητό την Πέμπτη. Είπα ναι και του έδωσα τον αριθμό μου στο Google Voice. Είχαμε λοιπόν ένα πιθανό ραντεβού, αν και ώρα και μέρος παρέμεναν δημιουργικά ανοιχτά.
Την Τρίτη τού έστειλα στην εφαρμογή. Αναμένονταν καλά κύματα στις παραλίες της περιοχής και, επειδή κάνω κι εγώ σερφ, τον ρώτησα αν θα πήγαινε. Μου φάνηκε εύκολο θέμα για κουβέντα, κάτι κοινό για να ξεκινήσουμε. Δεν απάντησε.
Έφτασε η Πέμπτη και δεν είχα ακούσει τίποτα για το φαγητό. Το μήνυμα της Τρίτης παρέμενε επίσης αναπάντητο. Δεν είχαμε συμφωνήσει ούτε πού ούτε πότε θα βρισκόμασταν. Στις έντεκα το πρωί υπέθεσα ότι η πρόσκληση είχε λήξει αθόρυβα και του έγραψα: «Υποθέτω ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον να βρεθούμε. Καλή συνέχεια». Ήθελα απλώς να κλείσει η εκκρεμότητα.
Τότε απάντησε ότι μόλις ετοιμαζόταν να επικοινωνήσει και να προτείνει να βρεθούμε στη μία. Και πρόσθεσε: «Η απαισιοδοξία σου δεν μου ταιριάζει. Καλή τύχη». Υπήρχε λοιπόν σχέδιο για φαγητό, απλώς βρισκόταν ακόμα σε εσωτερική διαβούλευση.
Καταλαβαίνω ότι έκανα μια υπόθεση. Άλλωστε, έτσι ακριβώς ξεκινούσε το μήνυμά μου. Αλλά με μία ερώτηση αναπάντητη και κανένα νέο για ένα αβέβαιο ραντεβού, δεν μου φάνηκε και τόσο σκοτεινή άποψη για την ανθρωπότητα το να θεωρήσω ότι δεν θα βρισκόμασταν. Είχα πει ναι στην πρόσκληση· περίμενα απλώς να μάθω τις λεπτομέρειες.
Δεν το βλέπω σαν μεγάλη απώλεια. Ο τρόπος που επικοινωνεί ο καθένας μας είχε ήδη συστηθεί και η συνεννόηση δεν πήγαινε ιδιαίτερα καλά. Με μπέρδεψε κυρίως ο χαρακτηρισμός. Ήταν απαισιοδοξία ή έπρεπε να κρατάω το μεσημέρι μου ελεύθερο μέχρι νεωτέρας; Η μία η ώρα, τελικά, υπήρχε ως πληροφορία. Απλώς δεν είχε φτάσει ακόμα σε μένα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




