Έχουμε βγει πέντε φορές. Εγώ είμαι εξήντα, εκείνη πενήντα ενός και δουλεύει νοσηλεύτρια. Της αρέσει να κρατιόμαστε χέρι χέρι, να αγκαλιαζόμαστε, να της κάνω μασάζ στην πλάτη. Μου είπε και πολύ καθαρά ότι δεν της αρέσει να φιλιέται. Χάρηκα που μου το είπε τόσο άνετα. Εμένα μου πήρε λίγο παραπάνω να καταλάβω πόσο με νοιάζει.
Θέλει να έρθουμε πιο κοντά σωματικά, κι εγώ κάπως κολλάω όταν το φαντάζομαι χωρίς ένα φιλί που να κρατάει. Μου αρέσει να της πιάνω το χέρι. Μου αρέσει κι όταν με τραβάει να με αγκαλιάσει. Υπάρχει όμως εκείνη η στιγμή που, αν μου έβγαινε αυθόρμητα, θα έσκυβα να τη φιλήσω και θα έμενα εκεί για λίγο. Τώρα την προσέχω κάθε φορά που έρχεται, γιατί ξέρω ότι εκείνη θα προτιμούσε κάτι άλλο.
Ποτέ δεν είχα σκεφτεί αρκετά το φιλί ώστε να το βάλω στα πράγματα που ζητάω από μια σχέση. Αν με ρωτούσε κανείς, θα έλεγα «ναι, εννοείται πως μου αρέσει» και θα πήγαινα στην επόμενη ερώτηση. Τώρα πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πόσο μου αρέσει να φιλιέμαι με την ησυχία μου, ακόμα κι αν περάσουμε έτσι το βράδυ και μείνουμε εκεί.
Μου ακούγεται παράξενο να λέω ότι μπορεί να σταματήσω να βλέπω μια γυναίκα ύστερα από πέντε ραντεβού επειδή δεν της αρέσουν τα φιλιά. Μου έχει πει ξεκάθαρα τι της αρέσει, κι έχει πολλά που χαίρομαι κι εγώ όταν είμαστε κοντά. Κάθε φορά όμως που σκέφτομαι πώς θα ήταν να προχωρήσει αυτό μεταξύ μας, γυρνάω στο φιλί που θα μου λείπει. Κι αρχίζω να σκέφτομαι ότι μπορεί να μου λείπει αρκετά για να το αφήσω εδώ.
