Τα γράφω λίγο μετά το σημερινό πρωινό, που ο άντρας μου δεν είχε διάθεση να κάνουμε έρωτα, οπότε ακόμα με πονάει. Τον αγαπώ πολύ. Είναι ο πρώτος και ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο έχω πάει, και μαζί του είμαι ευτυχισμένη σε πολλά πράγματα. Δεν θέλω να το ξεχνάω αυτό. Απλώς αυτή τη στιγμή νιώθω πως δεν με επιθυμεί, κι αυτό το συναίσθημα με κατακλύζει πολύ εύκολα.
Εγώ τον θέλω συνέχεια. Στη δουλειά, όταν κάνω εξωτερικές δουλειές, σε ώρες που έτσι κι αλλιώς δεν γίνεται να βρεθούμε. Αν μας το επέτρεπαν το πρόγραμμα και οι αντοχές μας, θα ήθελα κάθε μέρα, καμιά φορά και παραπάνω από μία φορά. Ακούγεται ωραίο να ποθείς τόσο τον άντρα σου. Μέχρι που οι διαθέσεις σας δεν συμπίπτουν.
Μπορεί να είναι κουρασμένος ή απλώς να μην έχει όρεξη. Το καταλαβαίνω και θέλω να μπορεί να μου λέει όχι χωρίς να χρειάζεται μετά να με παρηγορεί. Μόνο που η απογοήτευση φαίνεται πάνω μου. Εκείνος το βλέπει, στενοχωριέται, κι εγώ καταλήγω να νιώθω και απόρριψη και ενοχές.
Έχω δοκιμάσει να εκτονώνομαι μόνη μου πιο συχνά, μερικές φορές αρκετές φορές μέσα στη μέρα, όταν μπορώ. Κάποτε βοηθάει σωματικά. Δεν καλύπτει όμως την ανάγκη να είμαι κοντά του, να μοιραστούμε αυτή τη στιγμή και να τη θέλει όσο τη θέλω κι εγώ.
Κάνω και κάτι άλλο που με δυσκολεύει: αρχίζω τα «ίσως απόψε» και «ίσως αύριο το πρωί». Χωρίς να μου έχει υποσχεθεί τίποτα, έχω ήδη αρχίσει να το περιμένω. Κι ύστερα απογοητεύομαι για μια βραδιά που την είχα εν μέρει φτιάξει στο μυαλό μου.
Ακούω άλλες γυναίκες να λένε ότι οι άντρες τους τις θέλουν ασταμάτητα κι εκείνες χρειάζονται μια ανάσα, και ζηλεύω. Μετά νιώθω άσχημα, γιατί ξέρω πόσα κάνει για να είμαι καλά. Δεν έχω θελήσει ποτέ να του πω όχι, ούτε όταν σκέφτηκα πως έτσι ίσως έσωζα λίγη από την αξιοπρέπειά μου.
Δεν ξέρω πώς να το συζητήσω με την αδερφή μου ή τις φίλες μου χωρίς να ακουστεί ότι τον κατηγορώ. Δεν κάνει κάτι κακό επειδή έχει διαφορετική επιθυμία. Οπότε τα λέω εδώ, ακόμα πληγωμένη από το πρωί, και εύχομαι να μπορούσα να δέχομαι το όχι του χωρίς να γράφεται όλη η απογοήτευση στο πρόσωπό μου.
