Υπάρχει μια γυναίκα στο γυμναστήριό μου που πάντα με έκανε να νιώθω λίγο αμήχανα. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί. Για καιρό δεν της πρότεινα να βγούμε, αν και δεν είχα βάλει ιδιαίτερα στόχο να την προσεγγίσω. Πρόσφατα σκέφτηκα ότι θα άξιζε ένα ραντεβού, να δούμε πώς ταιριάζουμε.
Εκείνη πρότεινε πρώτη να πάμε για καφέ. Πάνω στην κουβέντα μού είπε ότι βλέπει κάποιον, αλλά κρατάει ανοιχτές τις επιλογές της επειδή εκείνος έχει ανασφάλειες. Περάσαμε πολύ ωραία μιλώντας.
Μετά άρχισε να μου στέλνει αστεία βιντεάκια και καρδούλες στα μηνύματα. Αυτό ήταν καινούργιο. Προσπάθησα να μη χτίσω ολόκληρη θεωρία πάνω σε μια μικρή ψηφιακή καρδιά, αν και δεν μπορώ να πω ότι αγνόησα τα στοιχεία.
Λίγες μέρες αργότερα της ζήτησα ξεκάθαρα να βγούμε ραντεβού και είπε ναι. Δεν την ενδιέφερε ούτε παράσταση κωμωδίας ούτε φαγητό έξω, και κανείς μας δεν είχε ιδιαίτερη όρεξη για έξοδο. Εκείνη τη μέρα ήμουν κουρασμένος, οπότε πρότεινα να μαγειρέψουμε στο διαμέρισμά μου και να δούμε μια ταινία. Στο μυαλό μου ήταν ένας χαλαρός τρόπος να περάσουμε χρόνο μαζί και να γνωριστούμε καλύτερα.
Με ελκύει, και θα ήμουν θετικός σε κάτι πιο προσωπικό αν το θέλαμε και οι δύο. Δεν πρότεινα όμως το σπίτι περιμένοντας ότι θα συμβεί κάτι. Δυστυχώς, η πρόσκληση δεν συνοδευόταν από υποσημείωση με όλες τις προθέσεις μου.
Εκείνη ακύρωσε αμέσως. Είπε ότι δεν αισθανόταν άνετα να μείνει μόνη στο διαμέρισμα ενός άντρα. Μου εξήγησε επίσης ότι, παρόλο που με τον άλλο δεν ήταν πια επίσημα μαζί, εξακολουθούσαν να βλέπονται.
Το σεβάστηκα. Δεν ήθελα να την πείσω να κάνει κάτι με το οποίο δεν ένιωθε άνετα. Από τότε, όμως, δεν έχει απαντήσει στα μηνύματά μου.
Τώρα ξανασκέφτομαι την πρόσκληση και νιώθω ότι χάλασα κάτι που έμοιαζε να πηγαίνει καλά. Ο καφές είχε πάει ωραία, είχε δεχτεί το ραντεβού, κι ύστερα πρότεινα το σπίτι μου και τα σχέδια σταμάτησαν εκεί. Δεν ξέρω αν άλλαξε η γνώμη της για μένα, αν έπαιξε ρόλο ο άλλος ή αν μου διαφεύγει κάτι. Ξέρω μόνο ότι πριν τα μηνύματα είχαν βιντεάκια και καρδούλες. Τώρα περιμένω απάντηση.
