Καμιά φορά φαντάζομαι ότι πάω για μια βδομάδα στο Παρίσι με έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό. Να βγω μερικά ραντεβού μ’ έναν Γάλλο. Για κανένα μουσείο βλέπουμε, αν τελειώσουμε νωρίς με το φαγητό.
Η σκηνή που μου έρχεται κάθε φορά στο μυαλό είναι πολύ απλή. Θα πηγαίναμε κάπου για φαγητό και μετά θα περπατούσαμε μέχρι να θυμηθεί ένας από τους δυο μας ότι το πρωί είχε κάπου να πάει. Θα ήθελα να μου πει για το δικό του Παρίσι, αυτό όπου ζει κάθε μέρα. Πού πηγαίνει έναν φίλο του για φαγητό; Τι κάνουν συνέχεια οι τουρίστες και τον πιάνει η ανάγκη να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο;
Θα ήθελα να πιάσουμε και την κουβέντα για τα ραντεβού. Πώς είναι για εκείνον ένα ωραίο πρώτο ραντεβού; Όταν μεγάλωνε, πώς φανταζόταν ότι θα ήταν μια σχέση και πόσα απ’ όσα πίστευε τότε πιστεύει ακόμα; Θα του έλεγα κι εγώ τα δικά μου, βέβαια. Αλλιώς, μετά την τρίτη ερώτηση θα είχε κάθε δικαίωμα να με ρωτήσει για ποιο περιοδικό γράφω.
Μπορεί πάλι να φτάναμε στο τέλος του φαγητού και να σκεφτόμασταν κι οι δύο ότι για απόψε μια χαρά ήταν, ώρα να πάμε σπίτι. Ή μπορεί να ταιριάζαμε, να ξαναβγαίναμε και στο τέλος της βδομάδας να έμπαινα στο αεροπλάνο της επιστροφής έχοντας να διηγηθώ απλώς δυο πολύ ωραία βράδια. Νομίζω ότι θα μου έφτανε. Η εκδοχή που μου αρέσει πιο πολύ είναι εκείνη όπου έχουμε τόσα να πούμε στον δρόμο, που ξεχνάω να κοιτάξω πόσο μακριά έχουμε περπατήσει.
Εσείς θα πηγαίνατε μια βδομάδα στο Παρίσι μόνο και μόνο για να δείτε πώς θα ήταν; Ή μόνο εγώ έχω ήδη διαλέξει τι θα φορέσω στο πρώτο δείπνο;
