Αν γινόταν διαγωνισμός για τον πιο ασήμαντο λόγο που κάποιος δεν προχώρησε μια γνωριμία, η δική μου συμμετοχή θα ήταν το περπάτημα ενός άντρα. Τίποτα ανησυχητικό, τίποτα που θα έκανε μια φίλη να με πάρει μετά τηλέφωνο να δει αν είμαι καλά. Απλώς ο τρόπος που κουνούσε τα πόδια του.
Τον γνώρισα στο Tinder και ήταν πολύ δραστήριος, οπότε μια πεζοπορία φαινόταν ωραία ιδέα για ραντεβού. Θα περνούσαμε χρόνο μαζί κάνοντας κάτι που του άρεσε, θα γνωριζόμασταν και θα χαζεύαμε το τοπίο. Στα χαρτιά, όλα μια χαρά.
Και μετά πρόσεξα εκείνα τα συρτά βηματάκια.
Περπατούσε σαν τον Τιμ Κόνγουεϊ. Μόλις μου ήρθε αυτή η σύγκριση, εγκαταστάθηκε στο μυαλό μου και δεν έλεγε να φύγει. Υποτίθεται πως είχα πάει για να τον γνωρίσω καλύτερα, αλλά η προσοχή μου είχε κολλήσει στα πόδια του. Είχαμε ολόκληρη θέα γύρω μας κι εγώ παρακολουθούσα βήματα.
Δεν υπάρχει τρόπος να το πω και να ακουστώ ιδιαίτερα συμπαθής. Ο άνθρωπος δεν είχε κάνει απολύτως τίποτα κακό. Το ότι του άρεσε η άσκηση δεν σήμαινε πως είχε υπογράψει και συμβόλαιο να περπατάει με τρόπο που να βρίσκω γοητευτικό. Πήγαινε από το ένα σημείο στο άλλο όπως είχε μάθει να πηγαίνει. Το πρόβλημα ήταν αποκλειστικά δικό μου.
Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούσα να το ξεπεράσω. Όση διάθεση κι αν υπήρχε αρχικά να συνεχιστεί η γνωριμία, κάπου εκεί, ανάμεσα στα συρτά βήματα, χάθηκε. Δεν έχω κάποια βαθύτερη εξήγηση που να κάνει τον λόγο μου να φαίνεται λιγότερο χαζός.
Αν έφτιαχνε ποτέ μια λίστα με τα ελκυστικά του στοιχεία, πολύ λογικά θα έβαζε μέσα και την αγάπη του για την πεζοπορία. Εγώ μάλλον είμαι ο μόνος άνθρωπος που θα χρειαζόταν αστερίσκο δίπλα.
